8bdea02cbb1de43b8b4d6906900d0649

પાલી  હિલ વિસ્તારમાં  રાત હવે જાણે જામવા માંડી હોય તેમ રસ્તા પરની  અવરજવર શાંત પડતી જતી હતી.
 દરિયાકિનારાની બરાબર સામે  એવા વૈભવશાળી બંગલા આશિયાનાની રોશની હજી અકબંધ હતી. મધરાતના ત્રણનો સુમાર, એ જ તો ડીનરટાઈમ હતો ઇન્દ્રકુમારનો.
ઇન્દ્રકુમાર, એક જમાનાનો સુપરસ્ટાર, જેના નામના સિક્કા પડતાં. નિર્માતાઓ રાતથી આ આશિયાનાના ગેટ સામે કાર  પાર્ક કરી અડીંગો જમાવી દેતાં,  નસીબ જોર કરી જાય તો ઇન્દ્રકુમારના રોજ મોડી રાત સુધી ચાલતાં ડ્રીંકના દૌર  કે પછી ડીનર દરમિયાન અલપઝલપ મુલાકાત ગોઠવાઈ થઇ જાય એવી કોઈ આશામાં…
 એ જ ઇન્દ્રકુમાર જેને આવતી ફેનમેઈલ્સ મોકલનારી હતી  સાત થી સિત્તેર વર્ષની પ્રેમિકા , જેમાંથી કેટલીક તો વળી પત્ર  લોહીથી લખી મોકલતી  …
એ ઇન્દ્રકુમાર જેની હસ્તી કાળચક્રે  લોકમાનસમાંથી ભલે  વિસરાવી દીધી હોય, પણ ઇન્દ્રકુમાર તો ઇન્દ્રકુમાર હતો ને !!
એ વાત તો એને હરગીઝ  મંજૂર નહોતી કે પોતાનો સિતારો આથમી ચુક્યો છે. સુપર સ્ટારડમ ભોગવતી વખતે ઘડાઈ ગયેલા સ્કેડ્યુલમાં કોઈ ફર્ક પડ્યો નહોતો. એ જ બપોરે બાર વાગ્યે સવાર પડવી, એ જ રીતે તૈયાર થવું ,  પોતાના ફેન્સના મેઈલ માટે પૂછપરછ કરવી. જો કોઈ દેખીતો ફરક હોય તો એ કે હવે એને શૂટિંગ પર પહોંચવાની ઉતાવળ નહોતી રહેતી, હાથ પર કોઈ ફિલ્મ હોય તો ને ?  ન બંગલાના ભવ્ય લિવિંગ રૂમમાં જામતો પ્રોડ્યુસરોનો મેળાવડો જોવા મળતો . અને હા, ફેનમેઈલ્સનો મારો  તો જાણે ઈતિહાસ થઇ ગયેલો. એટલે ન તો જરૂર હતી ફૂલ ટાઈમ સેક્રેટરીની કે એકાઉન્ટન્ટની.
“કમીને હૈ સબ કે સબ   …. સા… હરામ  …. ” ન બદલાયું હતું આ તકિયાકલામ જેવું વાક્ય , ન બદલાયો હતો ઇન્ર્દ્રકુમારનો અંદાઝ .
 એની રોમેન્સ કરવાની કળા પણ એવી જ બરકરાર હતી જેવી એ સુપર સ્ટાર હતો ત્યારે હતી.
‘શાલુ , અગર જો તું સાથે ન હોય તો આ સામે દરિયો છે ને રણ લાગે રણ  …., ને તું જો સામે હોય તો આદમી પાણી પણ  પીએ ને તો નશો થઇ જાય !!  ‘
શાલિનીને પોતાને નવાઈ તો ઘણી લાગતી  . એ એક સુપરસ્ટાર ને પોતે? એક સાવ સામાન્ય દેખાતી યુવતી!! તે છતાં ઇન્દ્ર કુમાર એવો દિલ ફાડી પ્રેમ કરતો કે શાલિનીને પોતાના તકદીર પર જ આશંકા જાગતી. ઇન્દરમાં કશુંક એવું હતું જે એને સદાય ખેંચતું રહેતું. ઉંમર  હતી , સ્ટારડમ વિસરાઈ ગયું હતું છતાં શાલિનીના મનમાં ઇન્દર હીરો હતો. એટલે જ તો પોતે એની પર પીએચડી કરવા  આવી હતી ને !! આવી હતી એને પાનાંમાં કેદ કરવા ને પોતે થઇ ગઈ કેદ એની મુઠ્ઠીમાં  . બધું  પછી તો  … ડોક્ટરેટ એને સ્થાને રહી ગયું ને પ્રોફેસર બનવાની ઈચ્છા એને સ્થાને  .. એનું ઉઠવું બેસવું , બહાર કોઈ સાથે હળવું મળવું બધું ઇન્દરની મરજી પર નિર્ભર રહેતું, ફક્ત લગ્નની ફોર્માલીટી જ પતાવવી બાકી હતી ને ?
…પણ  હવે તો આ બધું તવારીખનું પાનું થઇને રહી જવાનું હતું, કારણ કે હવે એ જમાનાના સુપરસ્ટાર ઇન્દ્રકુમારની ફાઈનલ એક્ઝીટનો સીન થોડી મિનીટ પહેલાં જ ફાઈનલ થયો હતો.
‘નહીં  … ‘ઇન્દર  …. ના  … તું મને આમ એકલી મૂકીને ન જઈ શકે   …. ‘ ઇન્દ્રકુમારની નિશ્ચેતન પડેલી છાતી પર માથું ઘસતાં ઘસતાં  શાલિની ઉંડા હીબકાં ભરી રહી હતી.
‘અરે મેમ , દાગતર બાબુ કો ફોન કિયા હું   … ઐસી અશુભ બાત મુંહ સે ના નિકાલો  …. ‘ પાસે ઉભેલો મિશ્રા થોડો અસ્વસ્થ થઈને  બોલ્યો  .
એક જમાનામાં ત્રણ બાવર્ચી , આઠ નોકર , ચાર ડ્રાઈવર ને છ વોચમેન ડ્યૂટી પરખડે પગે  હાજર  રહેતાં તે બંગલામાં હવે એક અને માત્ર એક વફાદાર મિશ્રા બચ્યો  હતો, એ જ ઇન્દર સાહેબનો બાવર્ચી , એ જ ડ્રાઈવર , એ જ નાનું મોટું કામ કરનાર નોકર અને એક બાઈ જે સવારે આવી સાફ સફાઈ કરી સાંજે ઘર ભેગી થઇ જતી.
‘ મેમ, બીવીજી કો ભી ફોન કર દું ના  …? ‘ મિશ્રાએ  શાલિનીને પૂછ્યું પણ એનો અર્થ થતો હતો ઇન્દર કુમારના પત્ની ને દીકરા દીકરીને ફોન કરવો જરૂરી છે.
શાલિનીના હીબકાં પર ક્ષણ માટે બ્રેક લાગી ને એની આંખોમાં અણગમો સ્પષ્ટ રીતે તરી આવ્યો : નપાવટ માણસ, આજની તારીખે પણ મને મેમ કહે છે ને પેલીને બીવીજી  ….
પરંતુ બીજો વિકલ્પ પણ ક્યાં હતો. ઘનાસિંહ લિવિંગરૂમમાં રહેલાં  કોન્સોલટેબલ પર પડેલાં ફોન પરથી મિશ્રાએ ફોન લગાવ્યો  .
થોડી રીંગ વાગ્યા પછી સામે છેડેથી ફોન રીસીવ થયો હશે એવો અંદાજ શાલિનીએ લગાવ્યો . એ ઇન્દ્ર કુમારના ડેડબોડી પાસેથી ઇંચભર હલી નહોતી પણ એનાં કાન મિશ્રાની થઇ રહેલી વાતચીત પર હતા.
” રાજી મેડમ કો ફોન દીજિયે  …જરૂરી બાત બતાની હૈ  …. મિશ્રાના ભાવવિહીન અવાજ સાંભળીને સામે છેડેથી કોઈ પ્રતિસાદ મળ્યો હોય એવું લાગ્યું નહીં  .
” હું, આશિયાનાથી વાત કરું છું. મેડમને કહો મિશ્રા છે  .. વાત થોડી સિરિયસ  છે…. ” આશિયાના નામ શું બોલ્યો , જાણે તાળાંની ગુમાયેલી ચાવી  . એક જ ક્ષણમાં લાઈન ટ્રાન્સફર થઇ ને સામે છેડે રાજેશ્વરીનો અવાજ કાને પડ્યો : હા, બોલો મિશ્રા ,શું વાત છે ? આટલી રાત્રે ફોન કર્યો?
રાજેશ્વરી  લાઈન પર હોવી જોઈએ , શાલિનીની અટકળ ખોટી નહોતી  . રાજેશ્વરી , ઇન્દ્રકુમારની પત્ની , કાયદેસર રીતે ડિવોર્સ નહોતાં થયા એટલું જ પણ પતિપત્નીને તહેવારના દિવસોમાં એકમેકને ફોન પર વિશ કરવાનો સંબંધ રહ્યો નહોતો .
” બીબીજી , સાબ હમેં છોડ કે ચલે ગયે……” મિશ્રાના ગળામાં ક્યારનું સચવાઈ રહેલું ડૂસકું નીકળી ગયું .
” ક્યા? ક્યારે ? ” રાજેશ્વરીના અવાજમાં હળવો કંપ હતો. વર્ષોથી પતિપત્નીનો વ્યવ્હાર  ખતમ થઇ ગયો હતો , સંબંધ નહીં : હા, પેપરમાં વાંચ્યું હતું ને થોડા સમય પહેલા જ , લીવર સીરોસીસ  … એનું પીવાનું  ….. , . 
રાજી પ્લીઝ, પોતાની જાતને ટપારી રહી હોય તેમ રાજેશ્વરીએ વધુ કંઈ ન વિચારતાં મિશ્રાને જ પૂછી લીધું : સાહેબ સાથે ત્યાં કોઈ છે કે પછી ??
રાજેશ્વરીનો ઈશારો કોની તરફ હતો એ ન સમજે એટલો બુધ્ધુ મિશ્રા નહોતો : જી બીબીજી , વોહ મેડમ હૈ…. !!
“ઓહ, હ્મ્મ્મ !!  અમે હમણાં જ પહોંચીએ , ત્યાં સુધીમાં તું અરોરાને ફોન કરીને બોલાવી લે….” રાજેશ્વરીએ આદેશ તો એક પત્નીની જેમ જ આપ્યો  .
ફોન મુકીને રાજેશ્વરી થોડી ક્ષણ એમ જ બેઠી રહી. પછી પાસે પડેલો મોબાઈલ હાથમાં લીધો : ઈરા, ડેડી ગયા  ….
સામે છેડે રહેલી દીકરી ઓહ બોલવાનું પણ વિસરી ગઈ હોય તેમ ચુપકીદી છવાયેલી રહી: મામા , વી હેવ તો રીચ ધેર…
“હા, મેં પણ એટલે જ તને આ સમયે ફોન કર્યો . પણ તું પહેલાં અર્ણવને કોલ કરી દે , એને જે પહેલી ફ્લાઈટ મળે તેમાં આવી શકે.”
“ઓકે  … કહ્યાગરી દીકરીએ માની વાત માની લેતી હોય તેમ કહ્યું : પણ મોમ, તું તો હમણાં જ પહોંચે છે ને ? “
“ના, દીકરા, તું મને અહીં આવી ને પીક અપ કર, હું તારી સાથે જઈશ ત્યાં , એકલી તો નહીં જ  …” રાજેશ્વરી જે રીતે ભારપૂર્વક બોલી એના પરથી દીકરીને કારણ સમજાઈ ગયું  .
મિશ્રાના ફોન પછી લગભગ પોણાં કલાકે માદીકરી આશિયાના પહોંચ્યા ત્યાં સુધીમાં તો અરોરા અને ડોક્ટર પહોંચી ચુક્યા હતા.
રાજેશ્વરીને આવેલી જોઇને અરોરા આમે આવ્યો   કેડેથી વાળીને પ્રણામ કરતો હોય તેમ થોડો ઝૂક્યો :”  ભાભી જી , સર …” અરોરાની આંખોમાં તગતગી રહેલી ભીનાશ જૂઠ્ઠી નહોતી  .
” શાંતિથી ગયા એટલું સારું  … ” ડોક્ટર મેહતાએ રાજેશ્વરી પાસે આવી ને કહ્યું, “બાકી સીરોસીસ કેસમાં વાત ન પૂછો , આ તો હતો કાર્ડિયાક અટેક , ફર્સ્ટ ને મેસીવ  ..”
ડેડ બોડી પાસે બેસી રહેલી શાલિની ખેલ જોતી રહી.. જેને કારણે એ પોતાની જાતને બેતાજ રાણી સમજી રહી હતી એ તો પોતાને આમ આખી દુનિયામાં નોંધારી મૂકીને  નીકળી ચૂક્યો  હતો અને હવે રહી ગયા હતા ઇન્દ્રકુમારના સગાંવ્હાલાં , જમા થઇ રહેલાં મિત્રો   … પોતે એમાં ક્યાં ફીટ થતી હતી ? : અહીં કે પછી બહાર જમા થઇ રહેલા પ્રશંશકોની ભીડમાં? ગુજરી કોણ ગયું હતું ? ઇન્દર કે એ પોતે? સહુની નજર જાણે એની હસ્તી જ નહોતી , જાણે એ કોઈ ભૂત હોય. એક જ કલાકમાં હવે એ અહીં અજનબી હતી.
સવાર પડવાને કલાકનો સમય બાકી નહોતો ને આશિયાના પર તો જાણે  કીડીયારું ઉભરાવા માંડ્યું હતું  . ચેનલોની ઓબી વેન રસ્તો રોકતી ઉભી રહી હતી , રિપોર્ટરોનું લાઈવ રીપોર્ટીંગ રીલે થઇ રહ્યું હતું.રાજેશ્વરી તો જાણે રીહર્સલ કરીને આવી હોય તેમ  બાઈટ આપી રહી હતી  .  બાકી કામગીરી  ઈરાએ પોતાની જવાબદારી હોય તેમ  ફોન પર મોરચો માંડ્યો હતો : એક ઓપન  ટ્રક અને ફુલ્લી વ્હાઈટ ફ્લાવર ડેકોરેશન માટે , વ્હાઈટ કાર્નેશન, લીલીઝ ,રોઝ, એક પછી એક છૂટી રહેલાં ફરમાન પ્રમાણે ફૂલના ખડકલાં થવાની શરૂઆત થઇ.
“મોમ, મેં ડેકોરેશન માટે ફર્ન્સ એન્ડ પેટલ્સમાં અરેન્જમેન્ટ કરી દીધી છે, એમને ફક્ત સમય આપવો પડશે , એટ લીસ્ટ , બે કલાક  …ઓકે ને ? ” ઈરાએ રાજેશ્વરીને પૂછ્યું  .
રાજેશ્વરી કંઇક વિચારતી  રહી :” હા, અર્ણવ નીકળી તો ગયો છે , પણ ફ્લાઈટ બાર પહેલાં લેન્ડ નહીં થાય એટલે ટ્રક ભલે બે સુધીમાં તૈયાર થાય તો ચાલશે પણ અંતિમ દર્શન માટે બોડી બહાર ડિસ્પ્લે કરવું પડશે , ત્યાંનું ડેકોરેશન સવારના સાડા આઠ પહેલાં પતી જવું જોઈએ  …. “
ડિસ્પ્લે, અંતિમ દર્શન , ડેકોરેશન, અંતિમ યાત્રા  … એક પછી એક તમાશા થતાં ગયા. જે પતિપત્ની એકમેકની  સાથે  નજર મેળવવા તૈયાર નહોતાં તે કહેવાતું સજોડું નંદવાયું હતું  . પત્ની હતી હવે હતી ગંગા સ્વરૂપ.  વ્હાઈટ ડીઝાઇનર સલવાર કુર્તા, મોંઘાદાટ સન ગ્લાસીસ ને ડાયમંડ જ્વેલરી સાથે સજ્જ ટ્રકમાં સદગત પતિના દેહ પાસે એક આદર્શ નારીની જેમ નજર ઢાળીને મ્લાન ચહેરે ઉભેલી  …
બપોરના ચાર વાગે સ્મશાનયાત્રા શરુ થઇ. રસ્તો નજરે ન ચઢે એટલું માનવ મહેરામણ ઉમટ્યું હતું  . વ્હાઈટ ફૂલોથી મઢાયેલી ઓપન ટ્રકમાં સવાર  પોતાનો ઇન્દર હવે જઈ રહ્યો હતો , શાલિનીની છાતીમાં, પેટમાં, આંખોમાં  કંઇક ભડકે બળી રહ્યું હતું. કોઈક બોલ્યું : ઇન્દર જાય છે  …..ઇન્દર ચાલ્યો   ….. શાલિની હજી ઉભી થાય ને બારી પાસે આવે એ પહેલાં તો ટ્રક ચાલુ થઇ ગઈ, અતિશય ધીમી ગતિએ સરકતી જતી ટ્રક સુધી પહોંચવાની શક્તિ જ ક્યાં હતી શાલિનીના પાણી પાણી થઇ રહેલાં તનમનમાં ?  એ કોઈ બિસ્માર મકાન તૂટી પડે એમ ચક્કર ખાતી પડી .
જયારે ભાન આવ્યું ત્યારે ખ્યાલ આવ્યો કે આ તો ગેસ્ટરૂમ. કોઈક મૂકી ગયું હતું એને અહીં  , કદીય ન ઉઘડતા એવા રૂમમાં  ,  કોઈ ગેસ્ટ આવે તો ઉઘડે ને… પોતે તો હમેશ ઇન્દર સાથે માસ્ટર  બેડરૂમમાં જ  … ને હવે આ  …
આ એક જ ક્ષણ ભાવિનો વર્તારો આપવા પૂરતી હતી. એણે હળવે હળવે ઉભા થવાનો પ્રયત્ન કર્યો  ને બાથરૂમ સુધી આવી. સામે રહેલા મિરરમાં ઉભી રહેલી શાલિની કોઈ જુદી જ વ્યક્તિ લાગી , જે પૂછી રહી  : આ હાલ માટે તું એના પ્રેમમાં પડી ? તું તો આવી હતી પીએચડી કરવા ને ? આ શું કરીને બેઠી ? હજી જોયા કર  ….
 ‘બસ  … ઈનફ  ….. ” શાલિનીએ વોશબસીન ટોપ પર પડેલી હેન્ડવોશ સોપની બોટલ ઊંચકીને મિરર પર ઘા કરી. થડડ  …. અવાજ થયો ને બોટલ નીચે પડી.
‘થેંક ગોડ , પ્લાસ્ટીકની હતી, ને વળી ખાલી , નહીતર મિરર તોડી નાખત  ….” આ વિચાર સાથે જ શાલિનીની મુઠ્ઠી સખત રીતે ભીડાઈ : તો શું થયું ? મારું  ઘર છે , એ લોકો મારા ઘરમાં બેઠા છે, હું કોઈના ઘરમાં નથી ઘૂસી બેઠી  …
શાલિનીએ ખોબામાં પાણી લઇ આંખો પર બે ચાર છાલક મારી  .થોડી રાહત લાગી રહી હતી. હવે પોતે આમ નરમ રહે નહિ ચાલે , સહુને એમની જગ્યા બતાડી દેવી જરૂરી હતી.
શાલિનીને ચક્કર આવતા હોય તેમ લાગ્યું . કારણ પોતાના વિચારોનો  હુમલો કે પછી દોઢ દિવસથી પેટમાં અન્નનો દાણો સુધ્ધાં નહોતો ગયો એટલે?  શાલિની બાથરૂમમાંથી નીકળી ને અશક્તિએ ફરી હુમલો કર્યો  .એ બેડ પર ફસડાઈ પડી ને હલ્લો શરુ થયો વિચારોનો : મને આ ગેસ્ટ રૂમમાં કોણે મૂકી હશે ? અમારો બેડરુમ લોક કરી દીધો હોય તો ?  મને અહીં તો ચાલી જવાનું કહે તો ? કે પછી એવું પણ બને કે રાજેશ્વરી પોતે જ કહે કે આ બધું જ તારું છે  …. મહેમાન તો હું છું  …. શાલિનીને પોતાની બુદ્ધિ પર જ ચીડ આવી :  એ લોલકી , એ હજુ એની કાયદેસરની પત્ની છે , તું નહિ.  કેટલીવાર કહ્યું ઇન્દરને , લેટ્સ મેરી  .. ઇન્દર ક્યાં ના પણ પાડતો ? ને હા પણ ક્યારે પાડી હતી?
નીચે જવું રહ્યું , ન જાણે  ત્યાં શું તાલ હોય ? એ વિચાર સાથે  શાલિનીએ બાજુમાં પડેલી ચુન્ની ખભે ગોઠવી ત્યારે નજર ગઈ  ચોળાયેલાં સલવાર કૂરતા તરફ. કપડાં બદલીને નીચે જવું વધુ બહેતર, લોકોનો જમાવડો હોય તો ? પોતાનાં કપડાં પણ તો બેડરૂમના વોર્ડરોબમાં જ રહેતા, ત્યાં જઈને કપડા બદલીને જ જવું રહ્યું ને !
ગેસ્ટ રૂમની બરાબર સામે પડતી લોબી વટાવી બેડરૂમ આવતા સુધીમાં શાલિનીના દિમાગમાં તો કેટકેટલાં સમીકરણો  બનતાં રહ્યા  .
“ના, આમ તો સજ્જન કુટુંબ છે, એવું તો ન જ કરે. અને રાજેશ્વરીનો સ્વભાવ કેવો ? ઇન્દરને પરાયો માની લીધો પછી પોતાની વાતો જગજાહેર હોવા છતાં જાહેરમાં ક્યારેય એ  વિષે ગંદુ કે ઘસાતું બોલી હોય એવું પણ બન્યું નહોતું ને.
વિચાર હજી લાંબો ચલતે પણ બેડરૂમ સામે હતો ને લોક પણ.પોતે જ કરેલાં બેહૂદા વિચારોનું પ્રતિબિંબ પડતું હોય તેમ.
” મિશ્રાજી , મિશ્રા …..” શાલિનીએ જોરથી હાક મારી  .
 આયા મેમ સાબ કહેતો હાજર થતો મિશ્રા દાદર ચઢીને ઉપર આવતો તો દેખાયો પણ એ જી મેમસાબ તો નક્કી નહોતો બોલ્યો  .
” મેરા રૂમ કિસને લોક કિયા ? ખોલો ઇસે   ..”  શાલિનીના મગજનો ધૂંધવાટ મિશ્રા  પર ઉતર્યો  .
“જી મેમ, ચાબી બીબીજી કે પાસ હૈ   ….” મિશ્રા ફટાકડાની જામગરી ચાંપતો હોય એ અદાથી બોલ્યો .
શું ? શાલિનીએ  એક ઝટકો અનુભવ્યો  . પાણી  નાક સુધી આવી જાય એ પહેલા રણનીતિ બનાવી લેવી જોઈતી હતી.
                                                                         *********************************************
‘ ઇન્દ્રકુમાર માટે જો કોઈ વળગણ હોય તો આ આશિયાના , અહીં પ્રવેશતાં જે ગુલાબીફુલવાળું  ચંપાનું ઝાડ જોયું તે પ્લુમેરિયા, એમણે ખાસ સિંગાપોરથી મંગાવેલું . આજથી બરાબર 32 વર્ષ પહેલાં , ઓક્ટોબર મહિનામાં  …’ શાલિનીએ ઈન્દ્રકુમારની એક એક ક્ષણની પોતે સાક્ષી હતી તેનો ચિતાર આપવો હોય તેમ પત્રકારોને કહી રહી હતી.
‘પણ, મેમ, સોરી તમારી લાગણી દુભાવવા માટે પણ એ વખતે તો એમનાં પહેલાં પત્ની રાજેશ્વરી અહીં રહેતા હતા ને !! ‘ ફિલ્મી પંડિત લેખાતો વરિષ્ઠ પત્રકાર વિનુ સેહગલ બોલ્યો  .
શાલિનીના ચહેરા પર એક હળવું સ્મિત આવી ગયું : ‘હા, બિલકુલ સાચું , પણ છેલ્લાં છ વર્ષમાં અમે માત્ર સાથે નહોતાં , એકમેકની પાસે હતા. અને એટલે જ ઇન્દ્રકુમારે મારી સાથે એમની જિંદગીના એ પાનાં ખુલ્લાં મૂકી દીધાં  હતા જે કદાચ એમણે અન્યો સાથે  ક્યારેય શેર નહોતાં કર્યા  . શાલિનીનો ઈશારો ઈન્દ્રકુમારની પત્ની રાજેશ્વરી સામે તો ખરો પણ રાજેશ્વરી પછી અને પોતાની પહેલાં ઇન્દ્રકુમારની જીંદગીમાં આવેલી નવોદિત અભિનેત્રી કિન્નરી સામે પણ હતો.
મૂળ વાત જ એ હતી કે ગમેતેમ કરીને પોતે ઇન્દ્રકુમારની કેટલી કરીબ છે તે સ્થાપિત થઇ જાય એટલે જ તો શાલિનીએ ચેનલો પર ગુંજી રહેલાં ઇન્દ્રકુમારના જૂનાં રોમેન્ટિક ફિલ્મોના ગીતોના સુર હજી શમ્યા નહોતા ત્યાં આ પ્રેસ કોન્ફરન્સ બોલાવી હતી.
‘એટલે જ આપ સહુને  મારે ઈન્દ્રકુમારની છેલ્લી ઈચ્છા જણાવવાની છે : ઇન્દ્રકુમારની એકમાત્ર ઈચ્છા કે આ આશિયાનાને તેમના ગયા પછી યાદગાર સ્થાન અપાવવું, ઈન્દ્રકુમારની સ્મૃતિમાં આશિયાનાને હું તેમની ઈચ્છાને આદર આપતાં મ્યુઝિયમ બનાવવાની જાહેરાત કરું છું   ….. ઇન્દ્રકુમાર જીવંત રહેશે તેમના ચાહકોની સ્મૃતિમાં , તેમના દિલમાં ને આશિયાના બનશે તેમને  જોડતી કડી …’
શાલિનીની સ્પીચના છેલ્લાં શબ્દો કેમેરાની ક્લીક્સમાં ભળી ગયા, પત્રકારોને મસાલો આપવો હોય તેમ શાલિનીએ ઇન્દ્રકુમારે પોતાનાં હાથે લખેલી કોપીની ઝેરોક્સ પણ વહેંચવાનો ઈશારો પીઆર કંપનીના માણસને કર્યો.
‘મોમ, તે જોયું ? ‘ બનારસની  ગેટવે ગેન્જીસ હોટેલના સ્વીટમાં ચાલી રહેલાં ટીવી સામે બેઠેલી ઈરા ઉછળી  : ‘ ધીઝ ઈઝ જસ્ટ ટુ મચ…’
રાજેશ્વરી ,ઈરા અને અર્ણવ ઇન્દ્રકુમારના અસ્થિ  વિસર્જનની વિધિ પતાવી પાછા ફર્યા હતા ને આ ન્યુઝ  ….
‘ઈરા, શાંતિ રાખ…..’ રાજેશ્વરીના ચહેરા પરની રેખા સુદ્ધાં બદલાઈ નહોતી  .
‘ના, મમ્મા, પણ આ તો સાવ ખોટું કહેવાય, વોટ અ ફ્રોડ શી ઈઝ  … ડેડના નામે શું તૂત ચલાવે છે ? એ કહે છે કે ડેડ પોતાને હાથે આ સોંપી ને ગયા છે  …..’
તો ય રાજેશ્વરીના ચહેરા પરના કોઈ ભાવ ન બદલાયા  .
‘મમ, આજ તારો પ્રોબ્લેમ છે , પેલી કિન્નરી માટે પણ તું આમ જ જોતી હતી  રહી ગઈ ને ?’ એ તો સારું થયું કે  ..’ ઈરા વધુ બોલે એ પહેલાં રાજેશ્વરીએ તેને વારવા હાથથી ઈશારો કર્યો : જો અર્ણવ બાજુના રૂમમાં છે, કદાચ સંભળાશે તો   …
‘નો મેટર, સાંભળે તો પણ  શું ? તેનાથી હકીકત બદલાઈ નથી જવાની  …’ ઈરા ભયંકર ઉશ્કેરાઈ હતી.
‘ઈરા, કાલે ફ્લાઈટ કેટલાં વાગ્યાની છે? ‘ રાજેશ્વરીએ વાત બદલવી હોય તેમ પૂછ્યું  .
ઈરાએ રાજેશ્વરીએ કહ્યું એટલે ચૂપ તો થઇ જવું પડ્યું પણ ઉઠીને પોતાના રૂમ ભેગી થઇ ગઈ.
ઇન્ડિયન એરલાઈન્સની ફ્લાઈટ મુંબઈ એરપોર્ટ  પર લેન્ડ થઇ અને કન્વેયર બેલ્ટ પર લગેજ આવી રહ્યો હતો  કે અર્ણવે  રાજેશ્વરીને બે હાથ જોડ્યા : તમને માથી વિશેષ જ માન્યા  છે, તે છતાં તમને દુભવ્યા હોય એ માટે હું  દિલથી મારી મા વતી પણ ક્ષમા ચાહું છું, અને કદાચ હવે આપને ક્યારેય ન મળીયે , આપની વચ્ચેની કડી જ નથી રહી   …. તો  …ને ઈરા, ટેક કેર ઓફ આંટી  ……’
‘અર્ણવ , આવું ન બોલાય, પહેલાં ઘરે તો જઈએ  …. રાજેશ્વરીએ અર્ણવે  જોડેલાં હાથને પોતાનાં હાથમાં લીધા  .
“ના આન્ટી  , મારી ફ્લાઈટ ઓલરેડી બૂક છે….’ સૌમ્ય અવાજે અર્ણવ બોલ્યો અને પોતાની સાથે રહેલી એક માત્ર ટ્રોલીબેગ લઇ ભીડમાં ગુમાઈ ગયો, જાણે એ ઇન્દ્રકુમારનો અંશ જ નહોતો  .
સ્તબ્ધ થઈને જોતા રહી ગયા માદીકરી  .
 ‘ ઈરા, કિન્નરી કોઈ એવીતેવી નહોતી , એ સાચેસાચ તારા ડેડ પાછળ દીવાની થઇ ગયેલી, પણ આજે એના દીકરાએ પૂરવાર  કરી આપી એના પ્રેમની બુનિયાદી , નહીતર ધારતે તો આ છોકરો પણ કાયદેસરનો હક્ક માંગતો આવતે  …’ રાજેશ્વરી ક્યાંય સુધી ખાલી નજરથી ભીડમાં ગુમાતા જતાં જોતી રહી , જ્યાં સુધી અર્ણવ દ્રષ્ટિથી ઓઝલ ન થયો.
‘હા, એક એ કિન્નરી જુઓ ને બીજી આ  ….’ ઈરા બોલતી રહી ને રાજેશ્વરીએ ન એને અટકાવી  .માદીકરીના સંવાદ પૂરાં ન થતે જો એરપોર્ટની બહાર રાહ જોઇને ઉભેલાં ઈરાનો ડ્રાઈવર હાથ હલાવી અભિવાદન ન કરતે  .
‘ સાબ ઠીક હૈ ના  ? ‘ ઈરાએ કારમાં ગોઠવતાંની સાથે પહેલો પ્રશ્ન કર્યો  .
ડ્રાઈવરે માત્ર જવાબમાં ડોકું ધુણાવ્યું : જી.
રાજેશ્વરી ઈરા સામે કંઇક અચરજથી જોઈ રહી , શું થયું સુજયને ?
‘ઓહો , ખાસ કંઈ નહીં , જરા ટેમ્પરેચર હતું, રીલીઝ પાસે છે ને પ્રમોશન માટેની ભાગદોડ  … કોઈ ચિંતાની વાત નથી ‘
ઈરા નસીબદાર હતી એમ કહેવું વધુ યોગ્ય , પહેલાં સુપરસ્ટારની દીકરી ને હવે સુપરસ્ટારની વાઈફ  …
કાર સડસડાટ દોડી રહી હતી , પણ રાજેશ્વરી અને ઈરાના વિચાર કરતાં વધુ ઝડપે નહીં  .
‘ ઈરા, તો પછી કાલે બપોરે ફાઈનલ ને?” રાજેશ્વરીએ કારમાંથી ઉતરતાં ફરી પૂછ્યું  .
‘ હા, આમ તો સુજયને બિલકુલ સમય નથી , છતાં આ વાત પણ નિગ્લેક્ટ કરવી પોષાય તેમ નથી ને !!’  ઈરાએ મંદ સ્વરે કહ્યું : અશોક દેસાઈની સાથે વાતે થઇ ગઈ છે ને ?
રાજેશ્વરીએ માથું ધુણાવ્યું , એ કોઈક વિચારમાં હતી  .
પૂરાં  પાંચ દિવસ થઇ ગયા હતા ઇન્દરની વિદાયને  . શાલિની  ઇન્દર વિના સુના પડેલાં ઘરની દિવાલો ક્યાંય સુધી તાકતી  રહી. શેલ્ફ પર પોતાનું સ્થાન જમાવી રાખવા પડાપડી કરતી હોય એમ કતારબંધ ટ્રોફીઓ  …. સતત નવ નવ વર્ષ સુધી ઇન્ડસ્ટરીમાં સુપર સ્ટાર બની રહી ને બેસ્ટ એકટરની ટ્રોફીઓનો વિક્રમ કોઈને નામે હોય તે ઇન્દ્રકુમાર જ ને. મારો ઇન્દર… શાલિની જયારે જયારે આ ટ્રોફીઓ જોતી મારો ઇન્દર શબ્દ સાથે જોડાઈ જતો.
અચાનક તેની નજર સ્થિર થઇ ગઈ. પોતે કંઇક ભૂલ તો નથી કરતી ને ? મેઈન ડોરથી રાજેશ્વરી અંદર આવી રહી હતી.
 શાલિની હેરત પામી ગઈ : આ સમયે રાજેશ્વરી અહીં શું કરે છે ?
રાજેશ્વરીની પાછળ આવી રહ્યા હતા ઈરા ને તેનો પતિ સુજય અને સાથે કોઈ અજાણી વ્યક્તિ.
મારા ઘરમાં મને ફોન કર્યા વિના આવવાની હિંમત રાજેશ્વરી કઈ રીતે કરે એપ્રશ્નનો તાપ શાલિનીને દઝાડતો રહ્યો  .
‘ શાલિની , બેસ. થોડી જરૂરી વાતો હમણાં જ  છે.’ રાજેશ્વરી ઠંડા અવાજે બોલી.
‘સોરી, મારું મેન્ટલ સ્ટેટસ નથી કે હું આ બધી ચર્ચા કરી શકું   …’ શાલિનીએ સ્વરમાં શક્ય એટલી કડવાશ ઘોળી, કદાચ અપમાન સમજીને અહીંથી જ આ બધા રવાના થઇ જાય  .
‘સોરી મેડમ , તમે જો પ્રેસ કોન્ફરન્સ કરી શકો તો આ તો બહુ નાની અને અરીસા જેવી ચોખ્ખી વાત છે….’ અજાણ્યો લાગતો શખ્સ આગળ આવતાં  બોલ્યો  : હું અશોક દેસાઈ , મારું નામ તો તમે સાંભળ્યું જ હશે ‘
શાલિનીનું મોઢું આશ્ચર્યથી ખુલ્લું રહી ગયું  : હા, આ નામ તો કેટલીય વાર ઇન્દરના મોઢે સાંભળેલું  .  ઇન્દરનું  વિલ કર્યું  તે અશોક દેસાઈ જ , શાલિનીના ચહેરા પર ઉડી ગયેલો રંગ પાછો આવ્યો  . હાશ, કદાચ વિલ લઈને આવ્યો હોય તો અત્યારે જ દૂધનું દૂધને પાણીનું પાણી થઇ જાય.
શાલિની , રાજેશ્વરી ,ઈરા ને સુજય ચારે જણના હાવભાવ વાંચી અશોક દેસાઈએ પોતાની ફરજ શરુ કરી  .
જેમ જેમ વિલ વંચાતું ગયું શાલિનીના ચહેરાના હાવભાવ બદલાતાં ગયા. વિલની પ્રસ્તાવનામાં જ ઇન્દરે રાજેશ્વરીની હૃદયપૂર્વક માફી માંગી હતી. પોતે રાજેશ્વરીની  માફી માંગવા સિવાય બીજું કંઇ જ આપવા શક્તિમાન નથી તે પણ સ્પષ્ટતા કરી હતી.  એ પછી  વારો હતો કિન્નરીનો, પણ હવે તો એ હયાત જ નહોતી એટલે કિન્નરીને નહીં પણ કિન્નરીથી થયેલા પોતાના પુત્ર અર્ણવને  યથાશક્તિ  રોકડ રકમ ફાળવી હતી. એક સુપર સ્ટાર આવી ચણામમરા જેવી રકમ પોતાના દીકરાને આપે ? શાલિનીને પ્રશ્ન થયો. પણ હા, આ કિન્નરીથી થયેલો પુત્ર ને !!શાલિનીના લોજીકે તરત જવાબ આપી દીધો પણ એ જ સાથે  ફડકો પડ્યો : કદાચ ઈરાને તો બધું ન આપી દીધું હોય !!
શાલિનીના મનમાં આ વિચાર વધુ ઝંઝાવાત સર્જે એ પહેલા ઈરાનું નામ આવ્યું  . શાલિનીને યાદ આવી ઇન્દરે કરેલી એ ખાનગી વાત તો તાજી થઇ આવી : આ દીકરીને પગલે જ પોતે સુપરસ્ટાર બનેલો  . એ દીકરી પરણીને શું ગઈ એનો બી ગ્રેડનો પતિ સુપર સ્ટાર થઇ ગયો….
 ઈરાના પતિ સુજયનું નામ આવે ને ઇન્દર ડીપ્રેશનમાં સારી પડતો હોય એમ બે ડ્રીંક વધુ પી જતો ને !!
‘ઈરા, મારી વ્હાલી દીકરી , જેના પગલે હું સુપર સ્ટાર બન્યો.  ઇન્દ્રકુમારે લખેલી ભાવભરી વાતો અશોક દેસાઈ વાંચી રહ્યો હતો. ઇન્દ્રકુમારને ઈરા આટલી વહાલી હશે એ તો શાલિનીને સ્વપ્ને કલ્પના નહોતી : ઈરાના  નસીબ જ એવા છે કે મારે એને માટે કંઈ કરવાનું રહેતું નથી. બલકે હું માંગું છું કે આવતાં જન્મે મારી ઈરા મને મા તરીકે મળે.”
ઈરાની આંખમાં ધસી આવેલા આંસુ  સુજયે પોતાના રૂમાલમાં લઇ લીધા ને સહુની હાજરી વિસરીને એના વાળ પસવારવા લાગ્યો  .
અશોક દેસાઈએ એક બીજો પત્ર વાંચવા માંડ્યો જે ઇન્દર કુમારે પોતાના વિલ સાથે વાંચવો એવો અનુરોધ વિલમાં કર્યો હતો. પોતાની જિંદગીની અંતરંગ વાતો પ્રસંગો અને માફીરૂપે લખાયેલી વાતો વાંચતો રહ્યો  . પૂરી પાંચ મિનીટ સુધી ધીરજ ધરીને બેઠેલી શાલિનીની ધીરજ જવાબ દઈ જતી લાગી.
‘એ વાત તો જરૂર સાંભળવી રહી પણ , પહેલા આખું વિલ તો વાંચી લો  ..’ શાલિની જરા અથરા અવાજે બોલી  .
અશોક દેસાઈએ નાકની દાંડીએ ટેકવેલા ચશ્માં સરખા કરતાં શાલિની સામે એવી રીતે જોયું કે શાલિની સમસમી ગઈ   .
‘હા, તો હવે મિસ શાલિની માટેની વાત ‘ અશોક દેસાઈએ ફરી વિલ વાંચવા માંડ્યું :
શાલિની  … મારી જિંદગીની  છેલ્લી વસંત…. શાલિનીના હોઠ હલકાં મરક્યા હોય એવું લાગ્યું ને રાજેશ્વરીનો ચહેરો વધુ તંગ.  શાલિની મારી સપોર્ટ સિસ્ટમ બની રહી એ વાત હું કઈ રીતે ભૂલી શકું ?  શાલિની ને મારી વચ્ચે સેતુ બાંધ્યો હતો મારી બાયો ગ્રાફીએ  .  જે  લખવા મને મળવા આવી હતી , અમારી નિકટતાનું કારણ.  એ બુકના તમામ રાઈટ્સ હું શાલિનીને આપું છું. એમાંથી થનારી આવક ઉપરાંત અગર એ ફિલ્મ ,સીરીયલ કે કોઈ પણ પ્રકારની કૃતિ બનાવવા ચાહે તો એ માટે સર્વ હક્ક માત્ર ને માત્ર એના રહેશે  …’ 
 
બસ , વિલનો આ છેલ્લો ભાગ હતો તે પૂરો થયો હોય તેમ અશોક દેસાઈએ વિલના કાગળ સંકેલવા માંડ્યા  .
‘અરે, પણ આ તો વાત અધૂરી રહી  …..’ શાલિનીએ ન ચાહવા છતાં બોલવું પડ્યું  : આખી વાતમાં આશિયાનાની તો વાત જ ન આવી.
‘નો લેડી , હવે કશું બાકી રહેતું નથી. જે હતું બધું જ આપ સહુની સમક્ષ કહી દેવાયું છે ‘ અશોક દેસાઈ પામી ગયો હતો શાલિનીનો ઈશારો કઈ બાજુ છે.
‘ ના , તમારી કંઈ ભૂલ થાય છે  , આશિયાના વિષે કોઈ છણાવટ થઇ નથી. જો તમને ખ્યાલ હોય તો મારે એને મ્યુઝિયમમાં કન્વર્ટ કરવું છે. આ વાત ઇન્દર હતા ત્યારે એમણે જ   સાથે બેસીને ચર્ચી હતી.’ શાલિનીનો અવાજ થોડો ધ્રુજતો હતો. પોતાને જે શંકા હતી તેવું જ કંઇક થઇ રહ્યું હતું  .
‘એમાં કોઈ છણાવટનો પ્રશ્ન જ ઉભો થતો નથી મિસ શાલિની  … આશિયાના પર ઇન્દરકુમારની માલિકી જ નથી …’ અશોક દેસાઈનો એક એક શબ્દ શાલિનીના કાનમાં સીસાની જેમ રેડાયો.
‘તો  શું…. ? મારે  …..?  ‘ શાલિનીને હજી વિશ્વાસ નહોતો બેસી રહ્યો પોતે શું સાંભળ્યું છે  .
‘ હા, એ મુજબ તમારે આ જગ્યા બે અઠવાડિયાની મુદતમાં ખાલી કરી આપવાની રહેશે. ‘
‘શું શું ? ‘ શાલિનીને સ્પષ્ટપણે બોલાયેલાં અશોક દેસાઈના શબ્દો સમજયા ન હોય તેમ એ બોલી : એટલે ? મારે આશિયાના છોડી નીકળી જવું એમ ? ‘
‘તમે એકદમ બરાબર સમજ્યા  … ‘ અશોક દેસાઈ જ બધી વાતો કરતો હતો  . રાજેશ્વરી , સુજય અને ઈરા ચૂપચાપ આ બધું જોતાં રહ્યા.
‘….પણ એમને તો પોતે જ મને એકવાર નહીં એક હજારવાર હું આ બંગલાની માલિક હોઈશ એવું કહ્યું હતું , એમના ગયા પછી  … .’ શાલિનીનો અવાજ રૂંધાયો હોય તેમ આગળ વધુ બોલી ન શકી.
અશોક દેસાઈએ એક નજર રાજેશ્વરી પર નાખી પછી શાલિની પર. રાજેશ્વરીનો ચહેરો હરહંમેશની જેમ સ્થિતપ્રજ્ઞ હતો.
હવે શાલિનીને સત્યની જાણ કર્યા વિના વિકલ્પ પણ નહોતો : ‘આ બંગલાના માલિક ઇન્દ્રકુમાર નહિ બલકે સુજય ને ઈરા છે. ‘ અશોક દેસાઈ શાંતિથી બોલ્યો  . શાલિનીના ચહેરા પર બદલાતાં હાવભાવને જોઇને લાગ્યું કે સાચી વાત કર્યા વિના છૂટકો પણ નથી. :  આ બંગલો ઇન્દ્રકુમારે ઈરાને વારસામાં નથી આપ્યો   ….ઇન્દ્ર કુમાર  પાસે સુજયે ખરીદી લીધો હતો…., , તે પણ આજકાલથી નહીં સાત વર્ષથી ! અને આ રહ્યા તેના પેપર્સ  …’
‘ એટલે હું એમને મળી તે પહેલાં ?’ શાલિનીના ગળામાંથી ડૂસકું નીકળતું હોય એમ અવાજ નીકળ્યો  .
‘હા, સુજયે માત્ર એમનું મન રાખવા એમને જીવે ત્યાં સુધી અહીં રહી શકે  તેવી હૈયાધારણ આપી હતી. અન્યથા આ છસો કરોડના આશિયાનાના માલિકને  ક્યાંક દૂર પરામાં બંગલો ભાડે રાખીને રહેવું પડે તેવા દિવસો આવી ગયા હતા.’
શાલિની નું માથું ચક્કર ચક્કર ભમી રહ્યું હતું  . કોઈએ જાણે પોતાના મોઢા પર કાળી શાહી ફેંકી પણ ઉઠેલી બળતરા એસિડની હતી.
ઇન્દરે પોતાની સાથે આવું છળ કર્યું ? પરણીને રાજરાણી બનાવવાની લાલચ , જે આશિયાના એને વેચી નાખ્યો હતો તેની  લાલચ આપતો રહ્યો ? શા માટે ? કે એની આ દશામાં પોતે ક્યાંક એને છોડી ને ચાલી ન જાય ?
ઇન્દર આવું કરી શકે ?
ચક્કર ખાઈને જમીન પર ફસડાઈ પડતી શાલિનીને રાજેશ્વરીએ આવીને સંભાળી લીધી  . રાજેશ્વરીની આંખમાં એક અજબ ભાવ હતો. એ દયા હતી કે સહાનુભુતિ ? : બિચ્ચારી  … એ જુઠ્ઠું નહીં બોલતી હોય, એને શું ખબર કે એનો સુપર સ્ટાર ખરેખર બેનમૂન એકટર હતો  પણ માત્ર ઓન સ્ક્રીન જ  નહીં , ઓફ્ફ સ્ક્રીન  પણ   ….

8 thoughts on “……. એન્ડ એવોર્ડ ગોઝ ટુ …

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s