અજાણ ક્ષિતિજ

ajaan kshitij

રામણદીવો ધરીને ચાલી રહેલા રમાબેનનો હાથ ધ્રૂજતો રહ્યો ,નવવરઘોડિયાને લઇ જતી ફૂલના ડેકોરેશન ભાડૂતી હોન્ડા સિટી કાર નજરથી અદ્રશ્ય ન થઇ …
રડી રડીને લાલઘૂમ ચહેરો થઇ ગયો હતો નમ્રતાનો. છેલ્લે તો અવાજ સાવ જ બેસી ગયો હોય તેમ બોલી પણ નહોતી શકી. જાણે કતલખાને દોરાતી ગાય. આંખમાંથી વહી રહેલા આંસુ તો અટકવાનું નામ જ .નહોતાં લેતા. ને વારે વારે સરી જતાં હીબકાં !!

‘ માન્યું કે એકની એક દીકરી છે. પણ, આ જમાનામાં ભાઈ આટલું કોઈ રડે ? હવે તો હાલતાં ને ચાલતાં ફોન , મુંબઈ હોય કે બેંગ્લોર કે યુ એસ, હવે ક્યાં કોઈ અંતર જ રહ્યું છે કે આ છોડી આમ રડે છે ? ‘ જમાનાના પારખું યશુકાકી બોલ્યા ત્યારે બધા સહમત થતા હોય તેમ માથું તો ધૂણાવેલું .

રમાબેનના મનમાં ફડકો જરા અલગ હતો. બધું સમુંસુતરું પાર ઉતરે તો માતાજીના દર્શને જઈ આવીશ એવું મનોમન રટવાથી કે ગમે તેમ પણ પ્રસંગ તો રંગેચંગે પાર પડી ગયો.
નતમસ્તકે માબાપની મરજીને માથે ચડાવી નમ્રતાએ માબાપને ગમી ગયેલા મૂરતિયા સાથે પરણવાની હા પાડી હતી. પણ, એ પહેલા કેટકેટલી વાર મમ્મી પપ્પાને મનાવવાના પ્રયત્ન કરી જોયા હતા. નમ્રતાનું મન હતું કોલેજમાં સાથે હતો એ અબીર માટે. પોતે તો ગ્રેજ્યુએટ થઇ ત્યાં તો ઘરમાં આ વાત લઇ આવ્યા હતા યશુકાકી. એમની સામે તો રમાબેનનું પણ ગજું નહીં. વળી આ તો એમના ભાઈની સાળીનો દીકરો.
‘ને રમા, ફેમિલી એટલે પૂછવાનું નહીં. હાઈ ક્લાસ , ને આમ તો મારો ભાઈ વિપુલ કોઈના ખોટાં વખાણ કરે નહીં. એની આ સાળી ખરેખર બહુ ભલી. હું એને જાણું ને , ગયા વર્ષે વિપુલના ઘરે લગ્ન લીધેલા ત્યારે હું પૂરાં ત્રણ મહિના રહી હતી ને ત્યાં !!

એક બાજુ અમેરિકન દેસી મૂરતિયો રવિ ને બીજી તરફ સામાન્ય મિડલક્લાસમાંથી આવતો અબીર, જો કે એમબીએ કરવાની સાથે સાથે પહેલ જ પ્રયત્નમાં મલ્ટીનેશનલ કંપનીમાં સારી નોકરી મળી ગઈ હતી.પણ આખરે તો એ નોકરી હતી ને !!

રમાબેન જેનું નામ. નમ્રતાએ ધીમેક રહીને અબીરની વાત તો કરી જ હતી.
‘એનામાં શું ગમી ગયું તને ? ‘રમાબેન બરાબરના છેડાયા હતા: એક બેડરૂમના ફ્લેટમાં રહે છે. રોજ બે કલાક ટ્રેનમાં ધક્કાધૂંસરી કરે છે.
‘હા મમ્મી એ વાત સાચી પણ બ્રાઈટ છે. આજે નહીં તો કાલે એ બહુ જલ્દી ટોપ પોઝીશન પર હશે….’ નમ્રતા પોતે જે ખૂબી અબીરમાં જોઈ રહી હતી તે જ કહી રહી હતી.
‘અબીરનું કહી રહી છે પણ યશુકાકી પાસે સાંભળ્યું છે આ રવિ વિષે ? ‘ રમાબેન નમ્રતાને સાંભળવા પણ નહોતા માંગતા.
રવિ સિટીઝન હતો. ત્યાં નામાંકિત ઇન્ડિયન ગ્રોસરી શોપમાં મેનેજર હતો.
યશુકાકી કેટલીયવાર એની ગાથા નમ્રતા સામે ગાઈ ચૂક્યા હતા: છોકરો ભારે મહેનતુ , તમારી ભાષામાં કહો તે સેલ્ફ મેઈડ ….

‘જો અમેરિકા જવા માટે તો લોકો પોતાનો જમણો હાથ કપાવે ને આમ લક્ષ્મી ચાંદલો કરવા આવી છે ત્યારે મોઢું ધોવાના પ્રોગ્રામ ન કર.’ નમ્રતાના ચહેરા પર ગુંચવણના હાવભાવ રમાબેનનું પ્રેશર વધારી દેવા પૂરતા હતા. મનોમન બબડીને એ સંભળાવવા તો નમ્રતાને જ હતા.
.. આવા મુફલીસોનો ડોળો સોનાની મરઘી પર જ હોય. એને તો ખબર જ હશે પાંચમાં પૂછાય એવું ઘર છે આપણું . ને જો એકવાર તું સેટલ થઇ જાય તો મનનની પણ લાઈફ તો બની જાય…..

એટલે કે નાના ભાઈને અમેરિકા જવાની સીડી બને મોટી બેન.

નમ્રતા શું બોલે ? અબીર તો માત્ર મિત્ર હતો તે પણ ખાસમખાસ દોસ્ત નહીં, એ તો નમ્રતાના દિલમાં જાગેલા ભાવથી પણ અજાણ હતો.
એ વાત રમાબેને જાણી એટલે નવો મોડ આવ્યો. : હા , હજી પ્રેમ બ્રેમ હોય તો ઠીક છે. એવું તો કશું છે ય નહીં … તો પછી આવું કોઈ જતું કરે ?.
ચટ મંગની પટ બ્યાહ.વાત નક્કી થઇ ગઈ.

સેલ્ફ મેઈડ નોકરિયાત માણસને લગ્ન માટે ત્રણ વિકથી વધુ રજા કેમ કરીને મળે ?
બે અઠવાડિયા તો લગ્ન ને છેડાછેડી છોડવાની વિધિ પતાવવામાં , કૂળદેવીના સ્થાનક જવા આવવામાં ગયા. બાકીનો સમય વ્યવહાર પતાવવામાં ,હનીમૂન માટે સમય જ નહોતો બચ્યો એટલે ગોવા જઈને મન મનાવી લેવું પડ્યું. ચાર દિવસ ગોવા ફરી આવીને દંપતી ઉડી ગયું ડોલરિયા દેશમાં.

હાશ !! રમાબેનને કાળજે હિમ જેવી ઠંડક પડી ગઈ. આખરે ઘીના ઠામમાં ઘી પડી રહ્યું ને !!
આવું દિવસમાં રમાબેન બે ચાર બોલીને પછી સન્મુખરાય સામે જરૂર જોઈ લેતા . નમ્રતાના પપ્પામાં વળી ક્યાં એટલી ત્રેવડ કે પત્નીના મતનો વિરોધ કરી શકે ? એમ હોત તો નમ્રતાની જ બાજુ લઈને પત્નીને બે શબ્દો તો કહી જ શકતે ને પણ , ન કહી શક્યા.
‘હા, તું કહે છે પણ …’ સન્મુખરાય કશું કહેવા જતા હતા ને રમાબેન શરુ થઇ ગયા.
‘ આ જ છોકરી પાંચ વર્ષે આંગળીએ બે ટાબરિયાં ને પચાસ કિલો સમાન લઈને આવશે ત્યારે જોજો એની શકલ સુરત , ત્યારે મને કહેજો કે હું ખોટી હતી.’
હકીકત તો એ હતી કે વારે વારે આ વાત દોહરાવીને રમાબેન પોતાની જાત ને જ આશ્વાસન આપતા રહ્યા હતા. બાકી દીકરીની જેમ પિતાને પણ આ ખોટું અંગ્રેજી ભરડી , વાતે વાતે ખભા ઉછાળતો રવિ મુદ્દલે પસંદ નહોતો આવ્યો . ભણવામાં પણ ખાસ ઉકાળ્યું નહોતું અને બાકી હોય તેમ સામાન્ય હોય છે તેમ મધ્યમવર્ગનો માણસ અચાનક કાર ને બંગલાનો માલિક બની બેસે એવો થોડો ક્લાસ વગરનો નિયોરીશ વધુ લાગ્યો હતો. ન સરખું ગુજરાતી બોલતો , તો સાહિત્યમાં તો શું રસ હોવાનો ? અંગ્રેજીમાં વ્યાકરણ સાથે તો બાપના માર્યા વેર હોય એમ લાગેલું. અમરિકામાં એક કાર ને હાઉસ લઈને સેટલ થયો ને વળી વર્કિંગ ઈંગ્લીશ બોલી શકતો થયો એટલે એને લાગ્યું કે લગ્નની બજારમાં સૌથી લાયક મૂરતિયો એ જ હતો. મોસ્ટ એલીજીબલ બેચલર.
ન સંગીતમાં રસ , ન કોઈ રૂચિ લલિતકળામાં .
રવિની વાતો પરથી લાગતું કે એનું વાંચન હશે પ્રોડક્ટની મેન્યુફેક્ચરીંગથી એક્સપાયરી ડેટ જેટલું , એથી વિશેષ દુનિયા જ નહોતી . તેની સામે નમ્રતા , જાણે જુઈનું ફૂલ. એની દુનિયા તો આ વેપારી માણસથી તદ્દન ભિન્ન હતી.

શરૂઆતમાં તો નમ્રતા લાંબી ઈમેઈલ લખતી . રમાબેન એને માટે તો થઈને સ્કાઇપ પર વાત શીખી ગયેલા . ફેસટાઈમ પર થતી વાત , વોટ્સએપ પર મોકલતા ઢગલાબંધ પિક્ચર્સ ને કલીપ્સ નમ્રતાએ સજાવેલી નવી દુનિયાનો ચિતાર લઈને આવતા .
અમેરિકાની જિંદગી એકદમ ગમી જાય એવી હવે તો હરગીઝ નથી રહી. હા, પહેલા વાત જૂદી હતી , ઇન્ડીયામાં ન તો મોલ કલ્ચર હતું ને ન ન ચમચમાતી કાર્સના કાફલા. હવે તો એ સ્થિતિ રહી નથી પણ એક વાત બહુ ગમે છે. ગાર્ડનિંગનો શોખ રીતસર માણી શકાય … મુંબઈની ફ્લેટ સિસ્ટમમાં જેનો વિચાર સુધ્ધાં ન કરી શકાય એવા સુગંધી સપના મેં અહીં ખીલવ્યા છે. ઈમેલમાં અટેચ્ડ કર્યા હતા થોડાં પિક્ચર્સ .
બેકગ્રાઉન્ડમાં રાતરાણી ને ગુલાબી દેશી ગુલાબની વેલ ચઢાવી હોય તેમ ઉંચે સુધી પહોંચતા હતા ને નજર લાગી જાય એવા લાલચટક માણેકના રંગના જાસૂદ નમ્રતાને વ્હાલ કરવા માંગતા હોય તેમ પાસે જ હતા.
કોઈક ઈમેલ હતી ઉગાડેલાં શાકભાજીની , કે પછી ગ્રોસરી સ્ટોરમાં મળી ગયેલા ભાવતાં ફરસાણની.
‘એકવાર અહીં શું મળી ગયું ખબર છે, પપ્પા ? સુરતી ખાજાં , દર શિયાળે સુમીફોઈ ભૂલ્યા વિના મોકલે છે ને તેવા ડબલ મરીના ખાજાં જોઇને તો હું વારી જ ગઈ. એક કિલો ઊંચકી લાવી ને સાથે મેં વાવ્યા છે તે લીલી ચાને ફૂદીનોવાળી ચા …. કંપની માટે મેં મારી સામે રહેતી સુઝનને ઇન્વાઇટ કરી હતી. તમે માનશો બિચારી સુઝન , એ તો ખાજાંનો ટુકડો માંડ ગળે ઉતારી શકી બે ગ્લાસ પાણી પી ને ઉપર ચાર સ્લેબ ચોકલેટના ખાઈને.
જૂઈની વેલ, જાસૂદના ફૂલ, ઠાકોરજીના નવા વાઘાંથી લઇ ઘરે ટ્રાય કરેલી ખસતાં કચોરી જેવી ઝીણી ઝીણી વાતો લખતી નમ્રતા ક્યારેય રવિ વિષે કેમ કશું નહોતી લખતી ?
સંસ્કૃત સાથે એમ એ થયેલા રમાબેન બે લીટી વચ્ચે ન લખાયેલાં શબ્દો પણ રહેલા સંદર્ભો વાંચી શકે એટલા બુદ્ધિશાળી તો હતા જ ને !! જુલાઈ ઓગસ્ટમાં એક ફેરો કરી આવું એવો ઠાલો દિલાસો પણ મનને આપીને પોતાના મહિલામંડળમાં ગુલતાન થઇ જતા.
રમાબેનનું મહિલામંડળ વળી એક બીજું અજાયબ રમકડું હતું . જેનું નામ હતું સખા સહિયારા. જેમાં દર છ મહિને એકવાર સેવારૂપે હોસ્પિટલમાં જઈને ગરીબ દર્દીઓને ફળ વહેંચવાનો કાર્યક્રમ થતો. કોઈક કુદરતી આફત આવે ત્યારે આ સખીઓ યથાશક્તિ ફાળો ઉઘરાવી બનતી મદદ કરવાનો પ્રયાસ પણ કરતી.જેના ફોટા અખબારમાં ચમકે એની ખાસ તજવીજ પણ થતી. હા, એક સમસ્યા હતી. દર અઠવાડિયે થતી મિટિંગમાં પાંચસો હજારનો ખર્ચ થઇ જતો. એટલે ચાહવા છતાં પણ ધાર્યું મદદકાર્ય થતું નહીં . પણ હવે દર વખતે એવું બધું ક્યાં બધું જોવા બેસવું ?

આવા મહિલામંડળમાં રમાબેનની ડોક ગર્વથી ઉંચી રહે એવું કામ દીકરીએ કર્યું હતું , અમેરિકાવાસી થઈને ….
દર અઠવાડિયે થતી મીટીંગમાં રમાબેનની નમ્રતાનો મેઈલ સંતોષનો ઓડકાર ખવડાવતો.
નમ્રતાને ત્યાં ઉગેલા જૂઈના માંડવા કેટલા ઊંચા થયા છે , હવે લીલી ચા , ફૂદીના સાથે મરચાં પણ મબલખ ઉતરતાં થયા છે એવા હરખના સમાચાર બે બેડરૂમના ફ્લેટમાં રહેતી સખીઓ સાથે ન વહેંચાય તો એમાં લિજ્જત શું આવે?
રમાબેનની એ મજા થોડો સમય તો ચાલી પણ વર્ષ પૂરું થયું ન થયું ને એક ઈમેઈલ શું આવી , રમાબેન થથરી ગયા.
નમ્રતાએ મેઈલમાં લખ્યું હતું : આ માણસ તો માણસ કહેવડાવવાને લાયક જ નથી, અત્યાર સુધી હું તમારાથી બધું છાનું રાખતી રહી. થતું હતું એક દિવસ તો બધું બરાબર થઇ જશે.પણ ,ના … એ અશક્ય છે. નહીં રહેવાય આ માણસ જોડે.નથી રહેવું સમાધાનો કરી કરીને … હું આવું છું. વધુ વાત રૂબરૂ મળીશું ત્યારે ….
લગભગ ચોવીસ કલાક પહેલા મોકલાયેલી મેઈલ વાંચીને તરત જ રમાબેને કોલ લગાડ્યો. નમ્રતાનો મોબાઈલ સ્વીચઓફફ હતો ને લેન્ડલાઈન પર નો રીપ્લાય થઇ રહ્યો હતો. એનો અર્થ કે કદાચ એ ઇન્ડિયા આવવા ફ્લાઈટ બોર્ડ કરી ચૂકી હતી.
રમાબેનને તો ધરતી ગોળ ઘૂમતી લાગી . આવું કંઇક થશે એવી તો સપને પણ કલ્પના નહોતી કરી.
‘કહું છું સાંભળો છો ? હવે આ વોલ્યુમ ઓછું કરો ….. તો કંઈ કહું ને !!’ ટીવી પર સમાચાર જોવામાં મગ્ન સન્મુખરાય પર લાવા વરસ્યો.” જોયું , મને આ જ વાતનો ડર હતો. હું તો ક્યાંયની ન રહી .’
‘અરે પણ થયું શું ? હજી હમણાં તો વન ડે પિકનિકના ગાણાં ગઈ રહી હતી ને અચાનક શું થયું ? સન્મુખરાયની સમાજમાં ન આવ્યું કે એવું તો શું થયું કે મહિલા મંડળની પિકનિક પરથી પછી ફરેલી પત્નીનો મૂડ હવામાનની જેમ બગડી ગયો.
‘અરે આ નમ્રતા …. ‘ રમાબેન લમણે હાથ દઈને સોફામાં ફસડાઈ પડ્યા .
‘અરે, શું થાય છે રમા? ‘ સન્મુખરાય ઝડપભેર બ્લડપ્રેશર મેઝર મશીન લઈને પાછા આવ્યા . રમાબેનનો ચહેરો જ કહેતો હતો કે કોઈક વાત એમને અપસેટ કરી રહી હતી. બ્લડપ્રેશર વધુ હાઈ હતું એટલે ડોક્ટરને બોલાવ્યા વિના છૂટકો પણ નહોતો.
ડોક્ટર વિદાય થયા પછી રમાબેન મોકળે મને રડી લીધું.
‘ પણ થયું છે શું ? કે આટલી અપસેટ છે તું ?;
‘અરે , તમે હજી ન સમજ્યા ? ‘ રમાબેનની આંખોમાં ભીનાશ તરી આવી.: આ છોકરીએ આપણને ક્યાંયના ન રાખ્યા.બાંધી રાખેલો બંધ તૂટી ગયો હોય તેમ રમાબેન હૈયું ઠાલવી રહ્યા ને ડોરબેલ વાગી. સામે નમ્રતા ઉભી હતી.
સન્મુખરાય સન્ન બનીને દીકરીને જોઈ રહ્યા . નમ્રતાનો ગોળમટોળ ચહેરો , હોઠ અને આંખને ખૂણેથી વેરાયા કરતું સ્મિત ગાયબ હતું .અમેરિકામાં રહીને તો ભીનેવાન લોકોના વાન ઉઘડી જાય છે એમ જોયું હતું તેની બદલે ગોરી નમ્રતા તો એ દેશમાંથી નીચોવાઇને આવી હોય તેમ બળીને આવી હતી.

રમાબેનની હાલત જોઇને નમ્રતા બોલે પણ શું ?
કોઈ કંઈ જ ન બોલી શક્યું ત્યારે સન્મુખરાયે જ બોલવું પડ્યું : કંઈ નહીં દીકરા,જે થાય તે …. પણ સામે આંખો જોઇને ચૂપ થઇ જવું પડ્યું .
રમાબેન ત્યારે તો કંઈ ન બોલ્યા પણ હજી તો બે દિવસ પૂરા થયા ન થયા કે મીટીંગ ગોઠવાઈ ગઈ રવિના કુટુંબીજનો સાથે.
વર્ષોથી અમેરિકાવાસી ચૂકેલા દીકરાના સ્વભાવ વિષે માબાપ ખરેખર પરિચિત નહોતા.થોડીઘણી તો જાણ ખરી કે રવિનો સ્વભાવ થોડો આકરો પણ આખી વાતમાં ન તો કોઈ ત્રિકોણના ત્રીજા ખૂણો હતો ન તો કોઈ બીજી શંકા કે કુશંકા . સંબંધવિચ્છેદ માટે માત્ર આડાં , ઉભાં , ત્રાંસા સંબંધો જ જવાબદાર થોડાં હોય છે ? પુરુષ પોતાની પત્નીને ફૂલની જેમ જાળવે એમ તો નહીં પણ સ્ત્રી તરીકે , માણસ તરીકે ન સાચવી શકે ? તો પછી એવા વેન્ટીલેટર પર શ્વસતાં સંબંધો શેને માટે પાણી છાંટી છાંટીને તાજાં રાખવાની કોશિશ કરવાની ?

‘પણ , રમાબેન , સાચું કહું તો મને હજી નમ્રતાની નારાજગીનું કારણ નથી સમજાઈ રહ્યું …અમારો રવિ તો બચારો કશું જાણતો પણ નથી , મારી તો વાત થઈને !! ‘ રવિના મમ્મી જ્યોતિબેને દીકરાને સમજાવવાની જવાબદારી ખંખેરી નાખી.’
‘વાત તો તમારી સાચી ને !! ‘ રમાબેને વેવાણનો પક્ષ લઈને નમ્રતા સામે નિશાન સાધ્યું : રવિકુમારે કદી હાથ ઉગામ્યો ? કદી કોઈ અપશબ્દો કહ્યા ?
નમ્રતા આ લોકોને કેમ કરીને સમજાવે કે ઘણીવાર શારીરિક હિંસા કરતા માનસિક હિંસા કેટલી ભયાનક હોય છે !!
કેટલાય પુરુષો આ વાત બખૂબીથી જાણતાં હોય છે. શારીરિક ત્રાસની નિશાની તો સમય સાથે ભૂંસાઈ જાય પણ માનસિક ઘા ! એ તો કોઈ કાળે ન ભરાય , એનું શું કરવું ?

ઘરના , કારના , હોમ થિયેટર હપ્તા ચૂકવાતાં ચૂકવતાં ડોલરને રૂપિયામાં ગુણીને ગણતાં રહેતાં વેપારીને શું કહેવું ? ખર્ચ થઇ જાય એટલે ન તો ક્યાંય જવું આવવું ને કોઈ સાથે મિત્રતા રાખવી , અરે એ તો ઠીક પણ ઘરના નાનકડા જતનથી ઉછેરેલાં ગાર્ડનમાં પત્ની સાથે રજાના દિવસે એક કપ ચા શાંતિથી ન પી શકે એ માણસને પતિ થવાનું લાઇસન્સ કોણ ઈશ્યુ કરે છે ?
નમ્રતા અવિરત બોલતી ગઈ, ભાગ્યે જ વધુ બોલી શકતી નમ્રતા સામે આ કોઈ કોઈ જૂદી જ નમ્રતા હતી.

‘ જોયું ? કેવું બોલે છે, આ હિન્દી સિરીયલો જોઈ જોઇને માથામાં રાઈ ભરાઈ જાય છે આજની છોકરીઓને ….’ અતિશય શ્રીમંત ઘરમાં પરણેલી રવિની મોટી બેને જંગમાં ઝંપલાવ્યું: અરે મારો ભાઈ મારઝૂડ થોડી કરે છે ?કે આખી વાતનો આવો ઈશ્યુ બનવો છો ?

આખરે આખી વાતનો નિવેડો એ આવ્યો કે વાતમાં હિંગનો વઘાર નથી. સમજદારી રવિએ નહીં નમ્રતાએ દાખવવી રહી. આ કોઈ એવી વાત નથી કે છૂટાછેડા કે મધ્યસ્થીની પણ વાત વચ્ચે લવાય.
બીજા તો ઠીક પણ ખુદ રમાબેન જ નમ્રતાના સાસરિયાની વાત સાથે સહમત થઇ ગયા. કારણ હતો મનનો ડર : રખે છોકરી પછી આવી તો ?મહિલા મંડળમાં ઉંચી રખાતી ડોકના તો બે ટુકડા જ થઇ જાય ને !

કોઈને નહોતું લાગ્યું કે મામલો આટલી સફાઈથી , થોડી સમજાવટથી પતી જશે.
‘જુઓ , પતી ને વાત, અમસ્તાં ચિંતા કરતા હતાને !! રમાબેન ઘરે આવીને આરામથી હિંચકે ગોઠવાયા. : હવે આવી છે તો ભલે મહિનોદહાડો રહેતી.

ટેન્શન પતી ગયું હોવાની લાગણીથી અભિભૂત થયેલા રમાબેને પગની પાનીથી હળવી ઠેસ લગાવી હીંચકાની ગતિ વધારી ને અંદર બેડરૂમમાં નમ્રતાના હિબકા વધુ દીર્ઘ થઇ રહ્યા હતા.જૂઈની સુગંધવાળા કારાવાસમાંથી ભાગી છૂટવાના તમામ દરવાજા પર મણ મણના તાળાં લાગી રહ્યા હતા.
દરેક સ્ત્રીની જરૂરીયાત સેલની સાડીઓ કે પછી ઘરેણાં નથી હોતી !! કઢીમાં મીઠું ઓછું હોય તો સહુની સામે પત્નીની કિંમત ચાર કોડીની કરી નાખનાર માણસને નોર્મલ પ્રમાણપત્ર આપે પણ એ હોતો નથી.
પ્રેમ સાથે વિશ્વાસ ને સલામતી પણ સંબંધમાં ધબક્વાં જોઈએ એ આ લોકોને કોણ સમજાવે?
દલીલોનો નહોતો, એ તો વહી ગઈ નમ્રતાના આંસુ સાથે .એ મહિલામંડળવાળા રમાબેનના હૃદયને સ્પર્શી તો સન્મુખરાયને તો ક્યાંથી સમજાય ?
બાંધછોડ,તડજોડ, સમાધાન ,મોટા મન રાખી સહનશીલ રહેવાની વાતો થઇ. પછી ચોખ્ખીરીતે ન કહેવાયેલો મેસેજ પણ નમ્રતા રીતે સમજાવાયો : છૂટાછેડા જેવી વાતો તો આ ઘરમાં ચર્ચાય પણ નહીં . કાલ ઉઠીને મનન પણ પરણશે , પાછી આવેલી બેનનું કોઈ જાણે તો એને મળી રહી સારી છોકરી …
એટલે કે મોઘમમાં આવ્યું : આ ઘર તારા માટે નથી.
એકવાર આંસુ ખૂટી પડ્યા એટલે દિમાગે પરિસ્થિતિ સંભાળી લીધી.નમ્રતાએ નિર્ણય કરી લીધો ,પોતાનો રસ્તો ચાતરવાનો.
કોશેટામાં વીંટળાયેલી એક સુરક્ષિત જિંદગી હવે અહીં પૂરી થતી હતી.હવે મુકામ હતો વર્કિંગ વીમેન હોસ્ટેલ કે પેયિંગગેસ્ટ અકોમોડેશન. એક નવી અજાણી ક્ષિતિજ, જ્યાં ધીમા પણ મક્કમ ડગલાં માંડવા નમ્રતા સજ્જ થઇ ચૂકી હતી.

pinkidalal@gmail.com

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s