હાલ ને જાઈયે ગામડે

2017-21-11--23-39-45.jpeg
દ્વારા Pinki Dalal November 22, 2017

એક જમાનો હતો , ગુજરાતી ફિલ્મો એટલે ભાભુ ઢોર ચારતાં જેવી ફિલ્મો . ચોયણી ને કળીબંધ ચુડીદાર , માથે સાફો , રંગરસિયા કલરફુલ પાઘ પહેરે , બસ એટલો જ ફેર. ગામડાની ગોરી એટલે ઘમ્મરિયાળો ઘાઘરો , લાલ બાંધણી , લહેરિયા , એમાં પણ માથે ઓઢ્યું હોય , હાથમાં બલોયા , ગાળામાં હાંસડી , પગમાં કડલાં , માથે બેડું …

હવે એ યુગ ફિલ્મોમાંથી પણ ગયો તો રિયલ લાઈફની તો શું વાત કરવી ?

પણ જો, એક દિવસ એ વાતાવરણમાં રહેવાની મોજનો વિકલ્પ મળે તો ?

ગુજરાતમાં હોય તો જાણ નથી પણ દિલ્હી પાસે એ વિકલ્પ મળે. અલબત્ત, વાસ્તવિક તો નહીં પણ વાસ્તવિકતાની એકદમ નજીક.

દિલ્હીની અમારી ટ્રીપનું સ્ટાર અટ્રેક્શન જ હતું આ પ્રતાપગઢ ફાર્મ . હોલીડે એટલે મોલ, મલ્ટીપ્લેક્સમાં મૂવી કે પછી પબ હૉપિંગ નહીં. ગામડાનો અનુભવ અને એની મઝા માત્ર એક દિવસ માટે .

જઝ્ઝર રેલવે સ્ટેશન નજીક આવેલું પ્રતાપગઢ ફાર્મ છે તો હરિયાણામાં , પણ દિલ્હીથી માત્ર બે કલાક દૂર. એક એવી જગ્યા , જે પ્રકૃતિની મનોહર સુંદરતાને પ્રાકૃતિક દ્રષ્ટિથી સુંદર બનાવે છે, દિલ્હીવાસી માટે સૌથી નજીકના પિકનીકના સ્થળમાનું એક. જે આમ તો એક વિશાળ રિસોર્ટ છે , તે પણ ઈકો ફ્રેન્ડલી .
ભારતના ગ્રામીણ સંસ્કૃતિ , જનજીવનની આબેહૂબ પ્રતિકૃતિ . ગાય, ભેંસ, ઘેંટા , ઊંટ, બતક ,એમુ જેવા પ્રાણી ને પક્ષી બાળકોને અનુભવ અને સમજ આપે છે તો મોટાઓ માટે જબરું એમ્યુઝમેન્ટ .

જોવાની ખૂબી તો એ છે કે જયારે આવા કોઈ રિસોર્ટમાં જઇયે ત્યારે ખ્યાલ આવે કે આપણે કુદરતથી , વ્યાયામભરી જિંદગીથી કેટલા જોજનો દૂર છીએ. શિનચેન ને પોકીમોન સાથે ઉછરેલી પ્રજા આશ્ચર્ય અને તેમના માતાપિતાને ગ્રામીણ ભારતમાં જીવન વિશે પૂછે છે, પણ માબાપ પણ શું કરે ? એમને ય આ વિષે ભાગ્યે જ માહિતી હોય છે. વાત કોઈ અલગ નથી. ખેતી, ગ્રામ્ય જીવન , તંદુરસ્તીભરી , વ્યાયામયુક્ત જિંદગી તો આપણે સાપને સપનામાં પણ જોઈ નથી.

પ્રતાપગઢ ફાર્મ્સનો હેતુ તે જ અનુભવ ટુરિસ્ટ સહેલાણીઓને ગ્રામ્ય રહેણીકરણીનો આસ્વાદ કરાવવાનો છે. એટલે જ અમે, પ્રતાપગઢ ફાર્મની મોજ મનવા દિલ્હી ટ્રીપ પ્લાન કરી હતી. પગમાં રોલર સ્કેટ્સ પહેર્યાં હોય તેમ દર મહિને અલગારી રખડપટ્ટી કરનાર અમારા ટ્રાવેલર ફ્રેન્ડ સુનિલ ને નીલા મહેતા વિષે અગાઉ લખી ગઈ છું. એ બે સિવાય પ્રતાપગઢ ફાર્મ અમારે માટે નવું હતું .

દેશના ગ્રામ્યજીવનથી પ્રેરિત રીતરિવાજો ખાણીપીણી અને મનોરંજન પ્રવૃત્તિઓ અમારી રાહ જોતી હતી.

ભારતની 60 ટકા વસ્તી જે રોજગાર પર નભે છે એ પ્રવૃત્તિઓ પહેલી નજરે ભલે મનોરંજક લાગે પણ એક દિવસમાં જ સમજાય કે ખેડૂતનને જગતનો તાત કેમ કહેવાય છે.
માત્ર કૃષિ જ નહીં , એ સાથે જોડાયેલી આજીવિકાની પ્રવૃત્તિ જ કેટલી મહેનત માંગી લે છે. ખેતીનું , પર્યાવરણનું અને જનજીવનનું મહત્વ જાણી શકે એટલે દિલ્હીની ઘણી સ્કૂલ બાળકો માટે વન ડે પિકનિક આયોજન કરે છે.

અમારી સફર શરુ થઇ સવારના બ્રેકફાસ્ટથી રોટલા , એની પર તાજું કાઢેલું દેશી માખણ ,તળેલાં મરચાં ને આચાર સાથે . દેશી રજવાડી ચા , ભજીયા ને છાશ અનલિમિટેડ . પેટ ફાટી જાય ને મન તર થઇ જાય ત્યાં સુધી ખાઓ ને પીઓ .

પછી વારો આવ્યો રોજિંદી પ્રવૃત્તિ જે ગામમાં સ્વાભાવિક હોય છે પણ શહેરવાસી માટે એકદમ નવો અનુભવ . ઊંટ સવારી , બેલગાડી સવારી, ટ્રેકટર સવારી તો હજી સમજ્યા પણ દરણાં દળવાનો અનુભવ , ફોટા પડાવવા પૂરતો સારો લાગે પણ દોઢ મિનિટમાં કમર ઝલાઈ જાય.

એવો જ અનુભવ માખણ વલોવવાનો, પાણી ભરવાનો , રેંટિયો કાંતવાનું ઘણું અઘરું નથી , ચપ્પા ચપ્પા ચરખા ચલે જેવું પણ વધુ મસ્તી નહીં ને વધુ મજા પણ નહીં . એમાં સૌથી વધુ ઇન્ટરેસ્ટિંગ હતું રાઇફલ શૂટિંગ . નિશાનેબાજ હોવું એટલું મુશ્કેલ પણ નથી.
હળ ચલાવવું , વાવણી , લણણી ને જેનું પ્રવૃત્તિનું નામ પણ નથી એવી બધી ખેતી વિષયક પ્રવૃત્તિમાં જલસો કરીને થાક્યા હો તો

અનલિમિટેડ ફૂડ રાહ જતું હોય. પંજાબી, ચાઈનીઝ, પાવભાજીથી લઇ થોડું ફાસ્ટ ફૂડ , અલબત્ત આપણે દિલ્હી પંજાબમાં હોઈએ તો બીજું કંઈ ખવાય ? જલસો પડે સરસોં દા સાગ ને મક્કા દી રોટી , મિર્ચી ને આચાર સાથે . ડિઝર્ટમાં જલેબી , દૂધમાં બોળીને ખાવાની . શેરડી ,મોળાં મૂળાં ખાવાની મોજ તો એટલી પડી હતી કે લાગ્યું કે રાત્રે નક્કી તબિયત બગડી જશે.

ગામના વાતાવરણમાં ડિસ્કનું આકર્ષણ પણ યુવાપેઢીને આકર્ષવા રખાયું હોય એમ લાગ્યું . એમાં પ્લે થઇ રહ્યા હતા માત્ર ને માત્ર પંજાબી પૉપ સોંગ્સ , એની પાર ઝૂમી રહેલા સ્કૂલના ભૂલકા ને ટીન એજર્સ , એ પણ જોવાનો લ્હાવો છે. વાતાવરણમાં ઉર્જા જ ઉર્જા .

મ્યુઝિક, ડાન્સ, ફન, એન્ટરટેઇનમેન્ટ , એન્ટરટેઇન્મેન્ટ એન્ડ એન્ટરટેઇન્મેન્ટ …..

એક વણમાગી સલાહ , ક્યારેય પણ દિલ્હી જવાનું થાય તો આ જલસો કરવાનો ચુકતા નહીં .

મોહક હોલીડે ગામ પર એક અનન્ય જલસાનો અનુભવ વર્ષોવર્ષ જીવંત રહેશે એ નક્કી – ચારેબાજુ હરિયાળી , શિયાળાની છડી પોકારતું ધુમ્મસ , ગારાના ભૂંગા , ઝૂંપડી અને, શાંત તળાવ , વર્ષો સુધી નહીં ભુલાય …..
2017-21-11--23-41-48.png

Advertisements

આજકાલ પૌરાણિક , ઐતિહાસિક સિરિયલોનો યુગ શરુ રહયો છે. સાસ બહુના ઝગડા દાયકા સુધી સહન કાર્ય પછી ઇતિહાસ જોવામાં રુચિ થઇ ત્યાં તો ઇતિહાસમાં તોડમરોડ શરુ થઇ ગઈ. પોએટિક લિબર્ટીને નામે   . હવે એ વાત હજારો વર્ષ પહેલાના ઇતિહાસનું રૂપ લઈને સામે આવી છે. જોવાની  ખૂબી એ રહેશે આ વિષે આપણી પાસે ક્રોસ ચેક કરવા , આપણી કુતુહલતા સંતોષવા માટે પણ સાચા સંદર્ભ ગ્રંથ નથી.

એક જમાનો હતો જયારે એમ કહેવાતું કે હિન્દી ફિલ્મોમાં હિરોઈન મોકલવાનો ઈજારો સાઉથનો છે ને હીરો , હીરો તો પંજાબ કે ઉત્તર ભારતથી જ હોય. પૃથ્વી રાજ કપૂર ,રાજ કપૂર, દેવ આનંદ , દિલીપ કુમાર, રાજેન્દ્ર કુમાર  થી શરૂ કરીને રાજેશ ખન્ના , વિનોદ ખન્ના , શશી રિશી જે બોર્ન  એન્ડ બ્રોટ અપ ભલે મુંબઈમાં થયા હોય પણ મૂળ ઉત્તરભારતના, ત્યાંથી લઈને  શાહરુખ , સલમાન ,અક્ષય  …. યાદી બહુ લાંબી છે. હા, કોઈક અપવાદ હોય શકે જેમ કે મહાનાયક અમિતાભ બચ્ચન કોલકોત્તા, આમિર ખાન મુંબઈ ચા પોરગા  પણ મૂળ તાપસો તો પછી નવી ચર્ચાને સ્થાન મળે.

આ વાત અકારણે જ ધ્યાનમાં આવી. થોડા દિવસ પહેલા change,org  foundation પર થયેલી એક અપીલને કારણે.
સામાન્યરીતે આ માધ્યમનો ઉપયોગ   બળકટ મુદ્દા પર જાહેર પિટિશન સાઈન થાય છે, જેમ કે ગૌસેવા , કતલખાના , પ્રાણીઓ પરત્વે ક્રૂરતા અટકાવવાથી લઈને સિંગલ સ્ત્રીને એકોમોડેશન કેમ ન મળી શકે એવા ઈશ્યુ પર.
આ વખતે જે મુદ્દા માટે મેઈલ મળી એ ચકિત કરી ગઈ . એ હતી હાલ ચાલી રહેલી સિરિયલ આરંભનું પ્રસારણ બંધ કરવાની . ત્યાં સુધી તો એ સિરિયલ ખાસ ધ્યાનથી જોઈ પણ નહોતી  . એમાં ઉલ્લેખાયેલા મુદ્દા પરથી ખ્યાલ આવ્યો  સ્ટોરીલાઇનનો, જેમાં વાત  આર્ય અને દ્રવિડ લોકો વચ્ચે સદીઓ પૂર્વે થયેલા સંઘર્ષની છે.  સ્ટોરીલાઇન પ્રમાણે અહીં રાજ દ્રવિડો કરે છે ને આર્ય ભટકતા ભટકતા કોઈ સારા, શાંતિથી વસી શકાય એવા પ્રદેશની શોધમાં આવી ચડે છે. અને પછી આરંભ બે સંસ્કૃતિ વચ્ચેના સંઘર્ષનો. વાત તો છે બાહુબલી જેવી, થ્રિલર કમ હિસ્ટ્રી (કાલ્પનિક) ,પણ એમાં સ્ટારકાસ્ટ જોઈને ખ્યાલ આવ્યો કે હીરો લોગ કેમ ઊંચા , પડછંદ ,ગોરા હોય છે. રજનીકાંત , મોહનલાલ ગમે એવી ફેન કલબ ધરાવે પણ વિશ્વના કોઈ પણ દેશમાં જાવ જે કામ હિન્દી ફિલ્મ ઇન્ડસ્ટ્રીએ કર્યું છે એ જોઈને માનવું પડે કે આ લોકો ઇન્ડિયાના બ્રાન્ડ એમ્બેસેડર તો છે જ.
હીરો લોગની સરખામણી એટલે કરવી પડી કારણકે સામાન્યરીતે આપણાં બોલીવુડમાં ટોલ , ફેર એન્ડ હેન્ડસમનો ચાલ છે. જયારે હિરોઈન શ્યામલી હોય તો ચાલે પણ નાજુક , શાર્પ ફીચર્સવાળી હોવી જરૂરી છે. હવે પરિસ્થિતિ બદલાઈ ગઈ છે પણ વર્ષો સુધી વૈજયંતિમાલા , હેમામાલિની , રેખા, શ્રીદેવી  …
એવી જ કોઈક સ્ટોરીલાઇન પર આ સિરિયલ આધારિત છે. પિટિશનરે પિટિશન ફાઈલ એટલે કરી હતી કે જે વાત બની જ નથી તે કાલ્પનિક , કપોળ કલ્પિત સ્ટોરી ને કારણે  ક્યાંક બે સંસ્કૃતિ જે વચ્ચે હવે કોઈ ભેદ જ નથી રહ્યો તે ફરી કોઈ સંઘર્ષમાં ન અટવાઈ જાય.
અલબત્ત, આ આખા વિષય પર પાર વિનાની ચર્ચા વાંચવા મળશે, જે વાંચ્યા પછી પણ કોઈ એક મત પર આવવું ભારે  મુશ્કેલ છે.
જો બાહુબલિના લેખક કે.વી  વિજયેન્દ્ર પ્રસાદે  એમ જ તો નહિ લખ્યું હોય , સાચી કે ખોટી કોઈક થિયરી તો વાસ્તવિકતાની નજીક હશે જે સદીઓ પૂર્વે વિસરાઈ ચૂકી છે.જે વિષે જાણકારી ન હોય પણ પુરાણા તમિલ ગ્રંથોમાં ક્યાંક જળવાઈ રહી હોય એવું પણ બને ને!!
એક થિયરી એમ કહે છે 150 વર્ષ પૂર્વે ચાલાક અંગ્રેજોએ આપણને આપણા જ દેશમાં પરદેશી બનાવવા આ થિયરીનું તૂત મનમાં નાખ્યું કે આર્ય બહારથી આવ્યા હતા. એમને શિક્ષણમાં આ બીજ નાખ્યું ,હકીકતે મૅક્સમુલર એ થિયરીનો અસ્વીકાર  કર્યો હતો. પણ , કદાચ આપણામાં જ કોઈક ખોટ કે દક્ષિણ ભારતીય લોકો ઉત્તર ભારતના લોકોને હજી આઉટસાઇડર મને છે. ખુલ્લેઆમ નહીં પણ મનમાં ક્યાંક ખૂણે આ બીજ ધરબાયેલું છે. વર્ષો પૂર્વે એક તમિલ મિત્રે એક આડવાત તરીકે ઉલ્લેખ કરેલો કે ,દ્રવિડનો અર્થ જ થાય છે દ્રવ પાસે રહેનાર, એટલે કે પાણી,દરિયા પાસે રહેનાર  . શ્રીલંકામાં રહેનાર વર્ગ પણ દ્રવિડ લેખાય છે ને જાવા સુમાત્રામાં સ્થાયી થયેલી આ પ્રજાતિ આજે પણ ત્યાં હિન્દૂ નહીં દ્રવિડ લેખાય છે.
એક મોટો વર્ગ મને છે કે આર્ય ઈ.સ પૂર્વે લગભગ 1500 થી 5000 વર્ષ પૂર્વે આવ્યા હતા. હકીકતે છેલ્લાં 15000 વર્ષથી કોઈ એ પ્રકારની હિજરત , માઈગ્રેશન ઇતિહાસે નોંધી નથી. એક થિયરી પ્રમાણે આ જો થયું હોય તો તેનો ગાળો 30,000 વર્ષ પૂર્વેનો હોવો જોઈએ, આ એક થિયરી છે જેને રસ હોય તે એની પર સંશોધન કરી શકે છે. આ વિષે પુષ્કળ પુસ્તકો લખાયા છે અને એ ઓનલાઇન બુક સ્ટોરમાં મળી શકે છે. એટલે વાંચવા પહેલા

આર્યના નામે કે ધર્મને નામે  લડવા ઝગડવા ધસી આવવું નહીં  .

આર્ય શબ્દનો અર્થ છે પ્રગતિશીલ. પ્રાચીન આર્ય ધર્મમાં પ્રાકૃતિક દેવ પૂજાતાં હતા, જેને  આજે આપણે માત્ર હિન્દૂ જ નહીં ,પારસી અને ગ્રીક લોકો પૂજે છે. જે અંગે ઋગ્વેદમાં લખાયું છે તેને મળતી વાતો અવેસ્તામાં પણ છે ને ઇલિયાડ ને ઓડીસીમાં પણ , એના પરથી એક થિયરી એવી છે કે 5000 વર્ષ પૂર્વે ઈરાન અને ગ્રીસથી લોકો આવીને સરસ્વતી , સિંધુના કિનારે સ્થાયી થયા.  નદીના કિનારે સંસ્કૃતિનો ઉદ્ભવ સામાન્ય વાત છે. સિંધુ પરથી અસ્તિત્વમાં આવ્યો શબ્દ હિન્દૂ.
અંગ્રેજીમાં જેને ઇન્ડસ વેલી સિવિલાઈઝેશન કહેવાય છે એનો વિસ્તાર જોવાથી પિક્ચર વધુ આસાન થઇ જાય.

આપણા માટે ઈન્ડસની શાખાઓ tributaries  : દ્રાસ, સુરુ (કારગિલ)એટલે શતલજ , બિયાસ, ચેનાબ, જેલમ , રાબી , ઝંસ્કાર જે પંજાબ કાશ્મીર પૂરતી છે.
આ નદીની શાખાઓ અને એની પાર વિસ્તરેલી સંસ્કૃતિ વિષે જાણવા પૂર્વે એનો વિસ્તાર જાણી લેવો જોઈએ  . એમ જ થોડું  કહેવાય છે કે નદીના મૂળ ને સંન્યાસીના કૂળ પૂછવા નહીં?
 લો શેંગે ઝાંમ્બો (તિબેટ) જે સિંધુનું મૂળ લેખાય છે.  હુંઝા, શ્યોક (ગિલગિટ, વિવાદાસ્પદ ઇન્ડિયન , પાક લેન્ડ), પંજનાદ (પાકિસ્તાન), કાબુલ (હિન્દૂ કુશ પર્વતમાળા, અફઘાનિસ્તાન ),  ગોમલ (પાક- અફઘાનિસ્તાન ), સુરુ ઝનોબ,સ્વાત (ખૈબર પાસ , બલુચિસ્તાન,પાકિસ્તાન), ગિલગિટ (ઉત્તર પાકિસ્તાન), સોન (પંજાબ પાકિસ્તાન) , કુનાર (અફઘાનિસ્તાન) , કુર્રમ (અફઘાનિસ્તાન).
આ નદીઓના ફળદ્રુપ વિસ્તારની લાલચ આર્યોને ખેંચી લાવી એમ મનાય છે. જે આ બહુ ચર્ચિત સિરિયલનો થીમ છે. વાસ્તવિકતા સત્ય કરતાં કંઈ ગણી વધુ હેરતકારી હોય શકે છે. એ વાત જુદી છે કે હવે આર્યને બહારના તત્વ કહેનારને સહુ કોઈ વખોડી કાઢે , અને એ પુરવાર કરવું માત્ર અઘરું નહીં અશક્ય પણ છે છતાં મનાય છે કે આર્ય ઈરાન , યુનાન , રોમ ને જર્મનીથી આવ્યા હતા.ખાસ કરીને ઈરાન જેમાં પિતૃ (ઈરાની ઉચ્ચાર પિત્રો)ની પૂજા થી લઇ અતિથિઓનો આદર સત્કાર શામેલ છે. જૈન , બૌદ્ધ ધર્મ નવા હતા, એમને પોતાના સિદ્ધાંતોને અલગ રીતે આ પ્રણાલીમાં જોડી લીધા  .

મહર્ષિ અરવિંદે ક્યાંક કહ્યું હતું કે આર્યો બહારથી આવ્યા હતા, જેની સંભાવના યુરેશિયા (આજનું)હોય શકે. પણ આ બધી થિયરીઓને હવે નકારી દેવામાં આવી છે. તે છતાં વિવાદ એવી ચીજ છે જે સમયાંતરે માથું ઊંચક્યા કરે છે , અને શું કામ નહીં ?

 પૌરાણિક ગ્રંથો, કહાની ને ઋગ્વેદને ટાંકીને ઘણાં વિદ્વાનોએ એવા ઉલ્લેખ કાર્ય છે કે આયોના આક્રમણ પછી દ્રવિડ પ્રજા દક્ષિણ અને પૂર્વ એશિયા તરફ  ખસી ગઈ. આર્યોએ હિમાલય , વિંધ્ય વચ્ચે આર્યાવર્ત (ઉત્તર ભારત)માં કબ્જો કર્યો હતો.જે આર્યોની આદિ ભૂમિ મનાય છે.

આ વિવાદનું બીજ ક્યાંક તો જરૂર છે.આર્ય પ્રજાતિ માટે વિદ્વાનોમાં ભારે વાદવિવાદ છે. એમ મનાય છે કે એક જ ભાષા બોલનાર એક જ સ્થાને રહેનાર લોકો દુનિયાના વિવિધ  પ્રાંતમાં ગયા  જેમાંથી એક જૂથ મધ્ય એશિયા ને કાશ્મીર સુધી આવ્યું , અલબત્ત ભારતીય સાહિત્ય , પ્રાચીન ગ્રંથમાં એ વિષે કોઈ અછડતો ઉલ્લેખ પણ મળતો નથી. પણ એવું માનવાને કારણ છે કે એ વાતો દક્ષિણ ભારતીય સાહિત્યમાં ક્યાંક વણાઈ હોવી જોઈએ.

આગ વિના ધૂમાડો તો ક્યાંથી હોય ?

Comments

કેન્સરના એન્ટી ડોટ્સ, ઓરી ,માતાજી?

જલસાઘર છે આ આઈનામહેલ

bhuj_aina_mahal_001
કચ્છની મુલાકાતે હો તો ભુજ તો યાદી પર હોવાનું જ .. ભુજમાં જોવાલાયક સ્થળમાં બહુ ગાજેલો વિજયવિલાસ પેલેસ તો ખરો જ . બહુ ગાજેલો એટલે કહ્યું કે આમિર ખાનની લગાન અને હમ દિલ દે ચુકે સનમના થોડા શોટ્સ અહીં ફિલ્માવાયા હતા. ખરેખર તો મહેલની જેવી જાળવણી થવી જોઈએ એવી તો હરગીઝ થઇ નથી. એમાં પણ 2001માં આવેલા કચ્છના ભૂકંપે તો હાલત વધુ ખરાબ કરી હશે એવું ધરી લેવું પડે. વિજય વિલાસ પેલેસમાં બીજો માળ રાજવી દ્વારા હજી વપરાશમાં લેવાતો હોવાથી મુલાકાતી માટે બંધ છે. પણ સૌથી વરવી હાલત તો સામે રહેલા પ્રાગ મહેલની છે. ભૂકંપે એની હાલત એટલી દયનીય કરી નાખી છે કે એ મુલાકાતી માટે બંધ કરી દેવાયો છે.
જોવા જેવી લિજ્જત તો વિજયવિલાસ પહેલાના આઈના મહેલની છે. એકવાર સમયનો અભાવ હોય તો પણ આઈના મહેલ ચૂકવા જેવો નથી. મોટાભાગના સહેલાણી એનું કદ અને બાહરી દેખાવ જોઈને અંદર જવાની તસ્દી લેતા નથી. એ લોકોને ખબર નથી કે એમને શું જોવાનું ગુમાવ્યું છે. 18મી સદીમાં બનેલો મહેલ ખરેખર તો ઈન્ડો વેસ્ટર્ન શૈલીનો ફ્યુઝન છે. પરંતુ ડોક્યુમેન્ટેશન પ્રમાણે 1761માં નિર્માણ થયેલો આ મહેલ કોઈ વિદેશી આર્કિટેક્ટે નથી બાંધ્યો બલ્કે ત્યારના રાજવી રાવ લખપતજીએ કોઈ વિદેશી આર્કિટેક્ટને રોકીને નહીં બલ્કે સ્થાનિક મિસ્ત્રી કહેવાય તેવા રામસિંહ માલમને જવાબદારી સોંપી હતી.01_1443940886
280 વર્ષ જૂનો મહેલ ખરેખર ભવ્ય છે. સાચૂકલો આઈના મહેલ , જ્યું જુઓ ત્યાં સોને રસાયેલાં આઈનાથી લઇ કારીગીરીનો સ્પર્શ છે. મહારાજાનો શયનખંડ સહેલાણી માટે ખુલ્લો છે. લો લેવલ પલંગના નક્કર સોનાના પાયા સૌથી મોટું જોણું સમજાય છે, પણ ખરેખર તો જોવા જેવી વાત કલારસિકતાના પૂરાવાઓની છે.
રાજવી ખરેખરા અર્થમાં કલારસિક હશે એનો પુરાવો આપવા છે નિર્માણ થયેલો એક ખાસ સંગીત વિભાગ . વચ્ચે રાજા અને વાદ્યકારો, નર્તકી માટેની જગ્યા અને એની ચારે તરફ ફુવારા જે અમને મળેલી માહિતી પ્રમાણે આજે પણ વર્કિંગ કન્ડિશનમાં છે.

દિવાલો આઈનામઢી હોય એટલી ઓળખ પૂરતી નથી , જ્યાં જુઓ ત્યાં ઓરિજિનલ સ્ટેઇન્ડ ગ્લાસ , રંગીન કાચનો ઉપયોગ થયો છે. આરસપહાણની કાલા કારીગીરી પર મોટાભાગના આઈના ગોલ્ડપ્લેટેડને હવે સમયના ઘસરકા લાગ્યા જરૂર છે પણ પ્લેટિંગ સોનાનું હોવાથી એમની ખૂબસૂરતી થોડી ઝાંખી પડી છે જરૂર છે પણ ગરિમાપૂર્ણ રહી છે. આયનામહલના થીમ પ્રમાણે આખા વાતાવરણને ઉજાસથી ભરી દેવા માટે માત્રને માત્ર એક દીપક કે મીણબત્તી જરૂરી બનતી . એક દીવાના પ્રકાશથી આખો મહેલ ઉજાસથી ભરાઈ જાય તે એંગલમાં અરીસા ગોઠવાયા છે. રાજાની સવારી નીકળતી હશે તે સોનાની હાથાવાળી બગી અને આ ઉપરાંત નીચે તે જમાનાની રાજવી વૈભવનું પ્રતીક લેખાતી તે પિરોજી અને ગળી જેવા નીલા રંગની ડિઝાઈનવાળી હેન્ડમેઈડ મોઝેક ટાઇલ્સ, અહીં એક આડવાત આ બંને રાજવી રંગ રહ્યા છે , ખાસ કરીને પશ્ચિમ વિશ્વમાં , એમની બનાવવાની કિંમત અતિશય ઊંચી હોવાથી શબ્દ આવ્યો રોયલ ફેમિલી માટે શબ્દ વપરાતો બ્લુ બ્લડ .
કલાપ્રેમી વાતાવરણમાં રંગીની ભરવા બેહદ સુંદર પેઈન્ટિંગ્સ અને ફોટોગ્રાફ્સ છે દેશી વિદેશી રમણીઓના . અમારું ધ્યાન ખેંચાયું બાજીરાવની મસ્તાનીના ચિત્રથી . એટલે મસ્તાની રાજવીની મહેમાન હશે કે ત્યાં પરફોર્મ કરવા આવી હશે તેવી સ્પષ્ટતા નીચે લખાયેલી માહિતીએ કરવાને બદલે અમને વધુ ગૂંચવી દીધા . કોઈક રમણીઓના નામ સાથે nymph શબ્દ ઉલ્લેખાયો છે. આ તો થયું એક માત્ર નિરીક્ષણ , તારતમ્ય દરેકનું અલગ હોય શકે.
જૂના વાદ્ય અને નાની નાની વિગતો પણ રસ ધરાવનાર માટે ખરેખર જલસાઘર છે આ આઈનામહેલ .

આંખે  ઊતરી દિલમાં વસી જાય એવી અગાશી 

દુનિયાભરમાં ફરનારા પ્રવાસીઓ માત્ર સ્થળ, સંસ્કૃતિ કે ખાણીપીણીના પ્રેમમાં પડી  જાય એ  સ્વાભાવિક વાત લાગે. પણ આજના સમયમાં હોસ્પિટાલિટી ઈન્ડસ્ટ્રીમાં થીમનો વારો આવ્યો છે. 

ફાઇવસ્ટાર હોટેલથી હટકે એવી હોટલ એટલે ‘અગાશીએ’. 

કોઈ અમદાવાદી કે સરેરાશ  ગુજરાતમાં એ વિશે ન જાણતા ન હોય તેવી શક્યતા નથી. કારણ છે ત્યાં મળતી ગુજરાતી વાનગીઓ. એક  સમયે  માત્ર રેસ્ટોરન્ટ હતી  હવે 38 રુમ ધરાવતી  બુટીક હોટલ છે. 

અમદાવાદના ટેક્સટાઇલ ક્ષેત્રે ડંકા પાડનાર મંગળદાસ ગિરધરદાસે ઈ. સ 1924માં હવેલી નિર્માણ કરાવી હતી એ હેરિટેજ હોટલમાં પરિવર્તિત કરી છે. 

મોઝેક ટાઇટલ્સ થઈ લઈ ફ્રેસ્કો, એન્ટીક આટૅ ઈફેક્ટસ  અને કંઇ કેટલું. 

જ્યાં શબ્દો ન્યાય ન કરી શકે ત્યાં વહારે આવે કેમેરા. 

ફોટો ગેલેરી જૈ એ સમયમાં ન લઈ  જાય તો જરા નવાઈ…. 

મળ્યા છો આ ફ્લાઈંગ બાબાને ?

flying baba

એમ કહેવાય છે કે સાધુ તો ચલતા ભલા. આજના સમયને અનુરૂપ કહેવત બદલીને કહેવી હોય તો કહેવું પડે : સાધુ તો ઉડતા ભલા…

તમે ક્યારેક એરપોર્ટ પર હો અને વિના કોઈ સામાન, શિષ્યોના રસાલા વિના હાથમાં એક નાની પોટલી સાથે શ્વેત વસ્ત્રોમાં પ્રવાસ કરતાં બાબાને જુઓ તો ઓળખી જજો કે આ છે પેલા ફ્લાઈંગ મહાત્મા .
આવું નામ જાણીને હેરત પામ્યા હો તો જાણવું જરૂરી છે કે એમનું સંન્યસ્ત જીવનનું નામ છે બાબા અનંતદાસજી પણ એ નામે ભાગ્યે જ કોઈ એમને ઓળખે છે. બલકે ફલાઈંગ મહાત્મા કહો તો ભારતભરના એરપોર્ટ પરના કર્મચારી એમને જાણે છે , ને હા, મજાની વાત તો એ છે કે આ ઉપનામ એમને એરપોર્ટના કર્મચારીઓએ જ આપ્યું છે.

આજે દિલ્હી , કાલે મુંબઈ , પરમ દિવસે કોલકોત્તા તો એ પછીના દિવસે ચેન્નાઈ …. દરરોજ જેનો દિવસ નવા મહાનગર , શહેર, ગામમાં ઉગે છે આ બાબા ઘૂમેશ્વરના.
થોડા સમય પહેલા અમારી મુલાકાત થઇ હતી રિષિકેશમાં પરમાર્થ નિકેતનમાં . ત્યારે જાણવા મળ્યું એમના આ અવનવા પ્રણ વિષે . એક શહેરમાં એક રાતથી વધુ રાતવાસો ન કરવો એ એમનો નિયમ છે.

ન એમનો કોઈ આશ્રમ છે , ન શિષ્ય , ન કોઈ સમાન સરંજામ . એમની ચીજવસ્તુની યાદી બનાવો તો પાણી પીવા માટે એક પ્યાલો અને અંગ પર પહેરેલાં એક જોડ પહેરેલા વસ્ત્ર સિવાય બીજું કંઈ જ નહીં . એક બગલથેલામાં આખેઆખું વિશ્વ લઈને ફરતાં આ બાબા સાથે એક સફેદ કપડાની થેલી જરૂર રાખે છે. એમાં હોય પાસપોર્ટ ને મોબાઈલ .

પાસપોર્ટ એટલે એક બે નહીં , દેશવિદેશના વિઝાને કારણે પાસપોર્ટબુકની સંખ્યામાં ઉત્તરોત્તર વધારો જાય છે.
એમનો નિયમ છે એક શહેરમાં એક રાતનો, આ નિયમ વિદેશમાં એક રાત પ્રતિ દેશ પ્રમાણે લાગુ પડે છે. અમેરિકા ગયા હોય તો ત્યાં માત્ર ને માત્ર એક રાત પછી અમેરિકાથી એક્ઝીટ , લંડન હોય કે જર્મની , વિદેશમાં માત્ર એક રાત એ નિયમ આધીન છે.
જોવાની ખૂબી તો એ છે કે લંડનની હાડ થીજાવી દેનારી ઠંડી હોય કે દિલ્હીની બળબળતી બપોર એમના પરિવેશમાં ન તો કોઈ ઉની સ્વેટર ઉમેરાય છે ન સુતરાઉ કાપડના વસ્ત્ર બદલાય છે. જે વસ્ત્ર પહેર્યું તે બીજે દિવસે ધોઈ સુકવીને ફરી એ જ ધારણ કરવું એ પણ નિયમમાં શામેલ છે. હવાઈ મુસાફરી હોય કે ટ્રેનની , લંડનની સડક હોય કે હરિદ્વારની ગલીઓ , કોઈ ફર્ક નહીં .
વધુ કોઈ સરંજામ તો ન હોય એ સમજાય એવી વાત છે , પણ એક જોડ વસ્ત્ર નહીં ? એ પ્રશ્નના ઉત્તરમાં છે અપરિગ્રહ .
‘સહુ કોઈ ઉપદેશ તો અપરિગ્રહ માટે જ આપે છે , પણ ખરી કસોટી એને જીવનમાં ઉતારવાની વાત આવે ત્યારે થાય છે. ‘ બાબા અનંતદાસ કહે છે.

ચમચમતી બીએમડબ્લ્યુ કે મર્સિડીઝમાં ફરનાર સન્યાસીઓથી તદ્દન નોખી વાત તો ખરી ને !

એક વાર સંન્યસ્ત જીવન સ્વીકારાય પછી પૂર્વાશ્રમનું સ્મરણ નિષેધ લેખાય છે. એ અનુલક્ષીને ચાલનાર અનંતદાસજી પૂર્વાશ્રમ તો નથી વાગોળતાં પણ નાની ઉંમરમાં દીક્ષિત થઇ ગયેલા એવું કહેવામાં એમને વાંધો નથી, મૂળ તો છે મથુરાના આશ્રમના , પણ હવે ત્યાં પણ નથી રહેતા .પોતાના આશ્રમને વિસરી ચૂક્યા છે , અને વાત રહી દીક્ષિત કરનાર ગુરુની.

‘ ગુરુ પરત્વેની આસક્તિ જ આ ભ્રમણ માટે કારણભૂત બની. ‘ અનંતદાસજી પોતાની આ ભ્રમણયાત્રા શરુ થવા પાછળનું કારણ સ્પષ્ટ કરે છે. : મથુરામાં આવેલા આશ્રમમાં વર્ષો સુધી ગુરુની સેવામાં આશ્રમજીવન ગાળ્યું . દીક્ષા તો બહુ નાની ઉંમરમાં થઇ હતી. મા,બાપ,સખા જે ગણો તે ગુરુ જ સર્વસ્વ હતા ને એક દિવસ એ ગુરુ દેહત્યાગ કરી ગયા, જેના સાનિધ્યમાં જીવન વ્યતીત થઇ રહ્યું હતું એમના જવાથી સર્જાયેલો શૂન્યવકાશ જીરવવો દોહ્યલો હતો. ગુરુની વિદાય એટલી અકારી થઇ પડી કે હ્ય ગુરુની યાદી ભરી હોય તે આશ્રમમાં રહેવું દુષ્કર થઇ પડ્યું . અપરિગ્રહનું વ્રત તો હતું જ અને એટલા માટે નવા આશ્રમ કે ચેલાઓ બનાવી નવો સંસાર નહોતો માંડવો એટલે પહેરેલે કપડે જ નીકળી પડવું જ ઉચિત હતું .
અલબત્ત , આજે હવે આશ્રમ તો યાદ નથી આવતો પણ ગુરુ સાંભરી આવે છે ખરા. એટલે જયારે જયારે મન થાય ત્યારે મથુરાના એ આશ્રમમાં જઈને એક રાતવાસો કરી લઉં છું ને ને બીજે દિવસે ફરી ભ્રમણ માટે બહાર.

કદાચ આ એક નવાઈ પમાડે એવી વાત એ પણ ખરી કે આ એકમેવ બાબા જોયા , જેમને ન તો મંદિરોમાં ઝાઝો રસ છે , ન કર્મકાંડવાળી ભક્તિમાં કે , ક્રિયા કાંડવાળી પૂજા , આસન , અર્ચનામાં.
એમની ભક્તિ સીમિત છે માત્ર સત્સંગ અને સંગીત પૂરતી ને જીવનમંત્ર છે પ્રસન્નતા .

સત્સંગ , સંગીત ને પ્રસન્નતા જ્યાં મળે ત્યાં એક દિવસ ગુજારીને આગળ નદીની જેમ વહી જવું એ સિધ્ધાંત. સત્સંગ કરવા માટે એ ક્યાંય પણ પહોંચી જાય. મોરારી બાપુની રામકથામાં એ અચૂક જોવા મળે છે. એ પછી રિષિકેશમાં હોય કે નાશિકમાં કે પછી કેન્યામાં કે વોશિંગટનમાં .
ચરણ રુકે ત્યાં કાશીને ન્યાયે દિવસભર સત્સંગમાં રહ્યા પછી રાતવાસો કોઈ ધર્મશાળામાં , ભાવિકોને ત્યાં અને હા, જરૂર પડે તો હોટલમાં પણ. કોઈ નિયમ ને બંધનોની મોહતાજી વિના .
ભગવાન દત્તાત્રેયને જેમ ચોવીસ ગુરુ હતા તેમ બાબા ફ્લાઈંગ ફ્લાઈંગ બાબાના ગુરુ છે સર્પ . સાપ પોતાનું દર બનાવી લે કે પછી કોઈ ત્યજાયેલી જગ્યાને પોતાનું ઘર માની લે તેમ આ બાબા રાતવાસો કરે એ જગ્યાને પોતાની માની લે છે.

આટલી વાત હેરત પમાડવા પૂરતી ન હોય તો વધુ એક વાત છે તેમના સંગીતપ્રેમની .
લતા મંગેશકર અને મુકેશ , રફી એમના પ્રિય તો ખરા જ એટલી હદે કે ભજનકીર્તન ને બદલે રેડીઓ એમનો સાથી હોય છે. જ્યાં જાય ત્યાં મોબાઈલ ફોનમાં રહેલો રેડીઓ એમની સંગીતભક્તિ .

ટ્રેન , બસ , પ્રાઇવેટ કાર, એર ટ્રાવેલ કરતાં આ બાબાના ભક્તગણમાં એક અતિ જાણીતી એર લાઈન કંપનીના માલિક પણ શામેલ છે.
એટલે એમને બાબાને તકલીફ ન થાય એટલે વર્ષમાં 400 મુસાફરી કરી શકે એવી સવલતવાળું સ્પેશીયલ કાર્ડ આપ્યું છે. એક એરપોર્ટ પર અમને કર્મચારીએ જણાવ્યું કે અમે તો એમને એરલાઈન્સના માલિકના જમાઈ કહી સંબોધીએ છીએ , ને જોવાની વાત એ છે કે બાબા પોતે એ વાત પર હસે પણ ખરાં !

જીવનમાં આપણે ઘણીવાર એવી વ્યક્તિઓને વિભૂતિઓને મળીયે કે એમને મળીને લાગે કે એમના જીવનનો ધ્યેય શું હશે ?
અમારા ઘણાં પ્રયત્ન પછી પણ બાબા અનંતદાસજી પાસે એ ઉત્તર તો ન મળ્યો પણ એમને જોઇને લાગ્યું કે કદાચ નિરુદ્દેશે શબ્દની સાર્થકતા આ લોકો જ સિદ્ધ કરી શકે.
એ જ એમની ફિલોસોફી હશે : હું તો બસ ફરવા આવ્યો છું , નિરુદ્દેશે ….નિરુદ્દેશે ….

કર્ટસી : ચિત્રલેખા , ફોટો કર્ટસી : દીપક ધૂરી

આ આપણી હીરાકણીઓ !!

image

8 માર્ચ , આંતરરાષ્ટ્રીય મહિલા દિન. 

આ દિવસના ડીમડીમ ફેબ્રુઆરી મહિનો બેસે કે વાગવા શરુ થઇ જાય. એનું કારણ છે , માર્કેટિંગ વિશ્વ. જે પણ દિવસ , વાર તહેવાર , ઉત્સવ હાથે આવે કે એને રોકડા કરો , એ પછી ઉતરાણ હોય કે દિવાળી , અરે  વિદેશી હેલોવીન સાથે  લેવાદેવા નથી ને એ કાળી ચૌદશ જેવો વિદેશી તહેવાર આપણે ત્યાં  ઉજવાતો થઇ ગયો છે. 

એ જ લોજીક છે વિમેન્સ ડે નું , એ દિવસે અખબાર , ટીવી પર  બધું જ લેડીઝ સ્પેશીયલ  . 

અલબત્ત , એ વિષે કોઈ વાંધો વિરોધ કોઈને ન હોવો રહ્યો પણ બે વાત હમેશા ખટકે એવી એ હોય છે કે આ ડીમડીમમાં  સ્થાન મળે છે માત્રને માત્ર જાણીતી પ્રતિભાઓને  . જે લોકો મોઢામાં ચાંદીની ચમચી સાથે જન્મ્યા હોય તેવી સ્ત્રીઓને , એમને સારામાં સારું શિક્ષણ મળે , સારી સગવડ , તક બધું જ , એમાં એક ઉંચાઈ હાંસલ કરી તો શું ધાડ  મારી ?

પણ , એ સ્ત્રીઓનું શું જે કોઈક મકામ પર પોતાની મહેનત અને ધગશથી પહોંચી છે. 

એવી સ્ત્રીઓ હજારો છે જેમનું કામ બોલકું છે છતાં એમનું નામ ક્યારેય એ લોકો સુધી પહોંચતું નથી. આજે એવી  બેચાર નિષ્ઠાવાન પ્રતિભાઓની વાત કરવી જરૂરી લાગે છે. 

આપણે જયારે થ્રી ઈડિયટ્સમાં રાન્ચો ફન્સુક વાન્ગ્ડુંની સ્કુલ જોઇને આફરીન થઇ ગયા હતા પણ ખરેખર કોઈ એવી સ્કુલ ત્યાં ઉભી કરે તો ? એવો વિચાર પણ આવે ખરો ?

જે લોકો લેહ લદાખ ફરી આવ્યા હશે એમને ત્યાંની  ભૌગોલિક સ્થિતિ વિષે કહેવાની જરૂર નથી. વર્ષમાં છ થી આઠ મહિના માઈનસ 20 ડિગ્રી  ઠંડી અને વનરાજી વિનાનો સુક્કો પ્રદેશ  … અલબત્ત , એની સુંદરતા અલગ છે પણ ત્યાં જીવવું અતિશય દુષ્કર. છતાં ત્યાં જનજીવન છે , અને એ પણ એક કોચલામાં , ત્યાં સુધી નથી પહોંચતી આજની હવા. ન શિક્ષણ , ન વીજળી પાણી  … છતાં હવે એમને એક આશાની કિરણ દેખાઈ રહ્યું છે જેનું કારણ છે આપની આજની  નાયિકાઓમાંની એક એવી સુજાતા સાહુ. 

દરેક ટ્રેકર જાય એમ સુજાતા ગઈ હતી ટ્રેકિંગ માટે અને એવું કંઇક બન્યું કે એની જિંદગીની દશા ને દિશા બદલાઈ ગયા. થયું એવું કે સુજાતા ચાલી રહી હતી એકલી , આજુબાજુ પહાડોનું સામ્રાજ્ય અને સમ ખાવા પૂરતી પણ કોઈ જીવન નહીં . અચાનક એણે  બે સ્થાનિક સ્ત્રીઓને  જોઈ.  થોડી વાતચીત કરી તો ખબર પડી કે એ બે શિક્ષિકાઓ હતી. ચાલીને સૌથી નજીક એવા લેહ માટે નીકળી હતી.જ્યાં ચાલીને પહોંચતા લગભગ અડધો દિવસ લાગે છે કે નસીબદાર હોય તો બસ મળી જાય ને ચિક્કાર ભરેલી બસમાં લટકીને મુસાફરી કરે તો થોડાં કલાકમાં પહોંચી શકે. 

પણ  આ રીતે લેહ પહોંચવાનું પ્રયોજન શું ? સુજાતાના પ્રશ્નનો જે જવાબ મળ્યો એ જાણીને તો એ લગભગ ઠરી ગઈ. બંને શિક્ષિકા બહેનો એમના ગામની સ્કૂલના બાળકો માટે યુનિફોર્મ અને ભોજન માટે સીધુંસામાન મળે તે લેવા જઈ  રહી હતી. અલબત્ત , આ એમની ડ્યૂટીમાં આવતું કામ નહોતું  . પણ જો આ કામ કોઈ ન કરે તો શાળા જ બંધ થઇ જાય ને બાળકોનો અભ્યાસ  રઝળી પડે.

એ વાત જૂદી છે કે આપણે સ્માર્ટ  સિટીના સ્વપ્ન જોઈએ પણ  વીજળી , પાણી , શૌચાલય કે મોબાઈલ નેટવર્ક  જેવી કોઈ ચીજ ન હોય એવા આવા કેટલાય ગામ આજે આપણે ત્યાં છે. અને ત્યાં સ્કુલ , દવાખાનું જેવી પ્રાથમિક સેવાઓ ઉપલબ્ધ નથી. સુજાતાને વાતો દરમ્યાન ખ્યાલ આવ્યો કે આ બહેનોનું ગામ તો હજી નજીક કહેવાય એટલું થોડા કલાક દૂર હતું પણ ઘણા ગામ તો 14000થી  17000 ફૂટની ઉંચાઈ પર હતા  જ્યાં પહોંચવા માટે ત્રણ દિવસ ટ્રેકિંગ કરવું પડે. 

સુજાતા માટે ભણાવવાનું કામ નવું નહોતું , એ અમેરિકામાં ટેકનીશીયન રહી ચૂકી હતી. ઇન્ડિયા આવીને લવ ફોર ટીચિંગ એને એક સ્કૂલમાં જ ખેંચી ગયો હતો. પણ એ દિલ્હીની મોટી સ્કૂલ ને આ નાના ગામની નાનકડી સ્કૂલ જ્યાં ગણીને થોડા બાળકો આવતા પણ એક વાત હતી કે આ તમામ બાળકો અને એમનો પરિવાર શિક્ષણ માટે  હતો. એ વાતથી સુજાતાએ મનમાં નિશ્ચય કર્યો આ બાળકો માટે કામ કરવાનો. માઈનસ 15 ડિગ્રી ટેમ્પરેચરમાં એ ત્રણ દિવસ ટ્રેક કરીને જયારે 17000 ફૂટ ઉંચાઈએ આવેલા લિન્ગ્શેદ ગામ પહોંચ્યા ત્યારે બરફના ઢગ વચ્ચે બાળકો ચાર કલાકથી એમની રાહ જોઇને ઉભા હતા.વીસ  ખચ્ચર પર જેટલો બની શકે એટલો સામાન લાદીને એ લઇ ગઈ હતી.પુસ્તકો , કપડાં , રમત ગમતના સાધનો  … જોવાની ખૂબી એ હતી  કે આ બાળકો માટે પુસ્તકોમાં છપાયેલી માહિતી કોઈ અંતરીક્ષની વાત હોય તેવી અવનવી હતી. કારણકે એમને પોતાના ગામની બહારની દુનિયા જોઈ સુધ્ધાં નહોતી. 

બિલ્ડીંગ , ગાર્ડન , લીફ્ટ , સ્ટ્રીટ લાઈટ, ટીવી  , ટ્રેન  તો ઠીક એમને તો શાકભાજીના નામ  પણ ખબર નહોતા કારણ કે શાકભાજી જોયા હોય તો ખબર હોય ને ? આ પ્રદેશમાં કંદમૂળ ને ટામેટાં સિવાય કોઈ ચીજ જોઈ જ નહોતી. આ હતી પહેલી મંઝીલ , એ પછી તો સુજાતા શાહૂએ એક સંસ્થા સ્થાપી છે , જેનું નામ જ છે 17000 ફીટ , જે આ દુર્ગમ વિસ્તારોમાં બાળકોને શિક્ષણ આપવાનું કામ કરે છે. એમાં જેને રસ હોય પોતપોતાની યથાશક્તિ મદદ કરીને જોડાઈ શકે છે. કોઈ માત્ર દાન આપીને જોડાય તો કોઈ સેવા આપવા તૈયાર થાય છે. 

સુજાતાએ એવું જબરદસ્ત કામ કર્યું છે પણ દુર્ભાગ્યે  એની નોંધ લેવાવી જોઈએ એવી લેવાઈ નથી. 

ગામ તૂટતાં જાય છે ને શહેરો પર ભારણ વધતું જાય છે એવી બૂમો મારનાર ગામડાં કેમ તૂટે છે એનો વિચાર જ કરતાં  નથી. જોવાની  ખૂબી તો એ છે કે જે સ્ત્રીઓ જેમની પાસે પૂરતું શિક્ષણ પણ નથી એ લોકો બહુ મોટું કામ કરી જાય છે.

એક એવો બીજો કિસ્સો છે એક આમ નારી સુશીલાદેવીનો. એ સુશીલા જેનું નામ ક્યાંય ચમકતું નથી પણ એના ગામમાં જઈને જુઓ તો ભલભલા ચકિત થઇ જાય. એવું તો શું કર્યું હશે સુશીલાએ  એવો પ્રશ્ન થાય. જો યાદ કરો તો છેલ્લા થોડાં સમયથી  શૌચાલયની રાજનીતિ બહુ થઇ. મંદિર બનવું જોઈએ કે શૌચાલય એવા વાદવિવાદ થતા રહ્યા. બીજી બાજુ વિદ્યા બાલન ટીવી પર આવી આવીને જાહેરખબર કરતી રહી કે શૌચાલય બનાવો શૌચાલય બનાવો  . 

એમાં પણ  ઉત્તરપ્રદેશ, હરિયાણા, બિહાર જેવાં રાજ્યોમાં બળાત્કારનો માહોલ ઊભો કરવા શૌચાલયની કમીએ બહુ મોટો ભાગ ભજવ્યો તે કારણ ખૂબ ચર્ચાયું. જો ઘરમાં જ શૌચાલય હોત તો આ બહેન દીકરીઓ હેવાનિયતનો શિકાર થવાથી બચી શકતે તેવી વાસ્તવિકતા પર પણ પ્રકાશ પડયો ત્યારે ખ્યાલ આવ્યો કે શહેરી, આધુનિક, સ્વતંત્ર, પગભર મહિલા જ પોતાના હક્ક માટે લડી શકે તેવું જરૂરી નથી. જરૂર પડે તો આ ગ્રામ્યનારી પણ પોતાના હક્ક માટે લડી શકે છે. ને આ લડાઈ શહેરી સ્ત્રીઓની લડાઈ કરતાં કંઈગણી વધુ મુશ્કેલ છે કારણ કે  ગામની બહેનોનો પનારો નખશિખ પરંપરાવાદી, રૂઢિચુસ્ત, જડ સમાજ અને તેનાં મૂલ્યો સામે અને સ્ત્રીને ઊતરતી જાતિ માનતાં જડભરત પુરુષો સાથે પડે છે. એ પછી તેમના પિતા, પતિ, ભાઈ, સસરા, જેઠ, દિયર કોઈ પણ હોઈ શકે. આ તમામ વિષમતા વચ્ચે  ઉદાહરણ બેસાડયું ઉત્તરપ્રદેશમાં લખનૌ પાસે આવેલા અહમદપુર ગામની બહેનોએ.  

એમના  ગામની વસ્તી ગણે તો કુલ ૮૨૫ વ્યક્તિઓની. તેમાં સ્ત્રી, પુરુષ, આબાલવૃદ્ધ બધાંનો સમાવેશ થઈ જાય. કુલ ઘરની સંખ્યા માત્ર ૧૨૫. આખા ગામમાં ૧૨૫ ઘરમાંથી માત્ર આઠ ઘર સુખી અને આધુનિક (?) કહી શકાય તેમ પોતીકા  શૌચાલયવાળાં. ઘરમાં બાથરૂમ અને ટોઇલેટ હોય તે વાત હજી યુ.પી. બિહારના ગામમાં ‘મલેચ્છવાળી’ લેખાય છે. એટલે આઠ ઘરના કુટુંબીજનોને છોડીને બાકીના તમામ ગામલોકોએ કુદરતી હાજતો માટે વનવગડા ને આંબાવાડિયાંનો જ ઉપયોગ કરવો પડે. વર્ષો સુધી ચાલતી રહેતી આ ‘પરંપરા’ આંબાવાડિયાના કોન્ટ્રાક્ટરોને કારણે તૂટી. કારણ એવું હતું કે કેરી ઉતારવાના ઠેકા અપાય પછી કોન્ટ્રાક્ટરો કેરી ન ચોરાય તે માટે ચોકીદારી-પહેરા ગોઠવતાં તેમાં પુરુષો તો ગમે તેમ કામ પતાવે પણ ગામની બહેનો શું કરે? ક્યાં જાય? 

આ બધી સમસ્યાને રડીને બેસી રહેવાને બદલે લડી લેવું જરૂરી હતું, પણ જોવાની ખૂબી તો એ હતી કે સમ ખાવા પૂરતો પણ એક મરદનો બચ્ચો આગળ ન આવ્યો. આગળ આવી ગામની એક આધેડ વયની મહિલા સુશીલા. ૫૦ વર્ષની સુશીલાએ ઘરે ઘરે જઈને પહેલાં તો બહેનોને વિશ્વાસમાં લેવાનું કામ કર્યું. અગવડ તો સૌને પડતી હતી પણ પહેલ કરે કોણ? એ ન્યાયે વાત અટકી પડી હતી એક, બે, પાંચ એમ કરીને સુશીલાએ પૂરી છત્રીસ બહેનોને સમજાવી એક ‘બહેનજી બ્રિગેડ’ તૈયાર કરી નાખી. હવે વાત હતી શૌચાલય માટે જમીન અને નિર્માણની. બહેનોએ ભેગાં થઈ ગામના સરપંચને વિનવણી કરી. સરપંચના બહેરાં કાન પર આ વાત પડી જ નહીં, હવે? 

આ બહેનોએ હાર ન માનવી એટલું નક્કી કરી રાખેલું. બહેનજી બ્રિગેડ ઊપડી ડિસ્ટ્રિક્ટ મેજિસ્ટ્રેટ પાસે. ડીએમના કાન તો સરપંચ જેવા જ બુઠ્ઠા નીકળ્યા. બહેનો ધક્કા ખાતી રહી. કોઈક વાર પગપાળા, ટ્રેક્ટરમાં, બળદગાડામાં… કાંઈ જ ન વળ્યું. ન શૌચાલય માટે જમીન ફાળવવામાં આવી , ન ફદિયાં. તેમાં વળી કહેવાતાં ‘મૂલ્યનિષ્ઠ’, પરંપરાવાદી ગામલોકોનો વિરોધ. આ તમામ અવરોધ હોવા છતાં સુશીલાદેવીએ હાર ન માની. આ બધા પ્રયાસો જોઈ રહેલાં સુશીલાદેવીના પતિએ જ આખરે પોતાની જમીનના ટુકડામાંથી ટુકડો ફાળવવો પડયો. એક એનજીઓ વાત્સલ્યે પણ મદદ કરી  . ત્રણ મહિનામાં જ આખો પ્રોજેક્ટ તૈયાર થઈ ગયો. જેમાં ચાર ટોઇલેટ્સ અને એક બાથરૂમનો સમાવેશ થતો હતો. સ્વાભાવિક છે કે જેણેેે આ આખા અભિયાનમાં પૈસા કે પરસેવો રેડયો હોય તે જ એનો ઉપયોગ કરી શકે, કારણ કે તમામ ગામલોકોની સમસ્યા માત્ર ચાર ટોઇલેટ્સથી એક બાથરૂમથી થોડી ઉકેલાઈ જાય? તે છતાં કુલ અઢાર પરિવાર આ શૌચાલયનો ઉપયોગ કરી શકે છે અને હવે રહી રહીને બાકીના ગામલોકોને પણ આ નિર્માણ પ્રેરણા આપી રહ્યું છે.

 એક કહાની બેંગ્લોરની યેલ્મ્માની પણ  છે. એ છે માત્ર 22 વર્ષની , 18 વર્ષે લગ્ન થઇ ગયા. પતિનું કામ હતું ફૂલ વેચવાનું ને નહીવત સમયમાં એ ગુજરી ગયો. ખોળામાં બે વર્ષનું બાળક ને ઘરમાં હાંલ્લા કુશ્તી કરે. દિયર રીક્ષા ચલાવતો હતો. યેલમ્મા એની પાસે રીક્ષા ચલાવતાં શીખી ને આજે હવે એ રીક્ષા ડ્રાઈવર છે. વાત ત્યાં પૂરી નથી થતી,  શરુ થાય છે. દિવસના નવસો હજાર કમાઈ લેતી આ છોકરી સવારના નવથી રાતના આઠ સુધી રીક્ષા ચલાવે છે પણ એ એને ગમતું કામ નથી. એને બનવું છે એને બનવું છે આઈએએસ ઓફિસર , સરકારી બાબુ બનવું છે , લોકોના ખાસ કરીને મહિલાઓ માટે કામ કરવું છે , એને માટે થઈને રોજ બાર કલાક રીક્ષા ચલાવ્યા પછી એ અભ્યાસ કરે છે. એને વિશ્વાસ છે કે એક દિવસ એની મહેનત રંગ લાવશે. 

આ તો માત્ર બે ત્રણ  દાખલારૂપ ઉદાહરણો છે સ્ત્રીશક્તિના. આવી કેટલીય પ્રતિભાઓ કામ કરે છે ને પ્રચાર માધ્યમોને એક નજર એમના કામ પર નાખી એને લોકોની  સુધી પહોંચાડવા જેવી વાત નથી લાગતી. 

કદાચ એટલે જ આ મહિલા દિન એક આમ માર્કેટિંગ ગીમિક થઈને રહી ગયો છે.

છેલ્લે છેલ્લે:

પરખ અગર કરની હૈ તો કભી અંધેરો મેં કરો.
વરના ધૂપ મેં તો કાંચ કે ટુકડે ભી ચમકા કરતે હૈ…